বৰষুণ : এটি প্রেমৰ পদ্য-নিকুঞ্জ শৰ্মা
বৰষুণ নামি আহিল,
যেন তোমাৰ নামটোহে মিঠা সুৰত বাজি উঠিল,
পানীৰ বিন্দুবোৰে মোক সুধিলে—
”তোমাৰ এতিয়াও মনত আছে নে তাইক?”
আকাশৰ ঢৌবোৰ যে আজি কোমল,
সিহঁতে হয়তো জানে
যি অনুভৱ মই বুজাব নোৱাৰোঁ—
তুমি থাকিলেও যেন কিবা এটা অপূর্ণ।
নিঃশব্দ ধেমালিত তোমাৰ ওঁঠৰ হাঁহি,
চকুৰ কোণত সপোনবোৰ ওলমি থাকে,
তুমি যে মোৰ অন্তৰৰ সেউজ পথাৰ,
য’ত প্ৰেম ফুলে অহৰহ, অবিৰত!
তুমি এতিয়াও আহা যেন বতাহৰ চুমাত,
এজনী মায়াবিনী হৈ যেন
গোপনে মোৰ চুলি স্পৰ্শ কৰা,
তোমাৰ সোঁৱৰণি
আজিও মোৰ বুকুৰ কবিতাৰ পাত।
এদিন
যেতিয়া আকাশে হাঁহি হাঁহি কান্দে,
মই তাতে শুনোঁ তোমাৰ হাঁহিৰ সংগীত,
তুমি ওলাই নাহিলেও,
তোমাৰ চিনাকি মাতবোৰ বাজি থাকে
মেঘৰ আঁৰত।
সেউজ পাতৰ টোপালটোত,
তোমাৰ সোঁৱৰণিয়ে লিখে,
”আজি তুমি মোৰ প্ৰেমৰ ভাষা—
যি মনত থাকি প্ৰতিজাক বৰষুণত উজলি উঠে।”
নিশাৰ নিজান জোনাকত,
মই ভাবোঁ—
যদি তোমাৰ সৰু ওঁঠযুৰিৰ হাঁহিৰ তলে
বিচাৰি পাওঁ মোৰ সকলো শান্তি।
তুমি থাকিবা—
মোৰ ধেমালিৰ বাক্যৰ মাজত,
সপোনত উৰিব পাখি হৈ,
যি ৰাতিপুৱাৰ সেউজী আশাত নামি আহিবা
বৰষুণ হৈ, মধুৰ বতাহ হৈ।
এই প্ৰেমৰ বৰষুণ,
তোমাৰ স্পৰ্শই হ’ব কাব্যৰ অক্ষৰ,
তোমাৰ নামেই মোৰ কলমৰ শেষ শাৰী—
যি লিখে:
“তুমি, আৰু মাথোঁ তুমি।”
*****
