ঘৰৰ কাষতে মানে নাতি দূৰত নতুনকৈ পতা বৃদ্ধাশ্ৰম খনলৈ  প্ৰাত: ভ্ৰমণলৈ অহা যোৱা কৰোঁতে দুয়ো ঘূৰি ঘূৰি চাই যায় জানোচা কোনোবা চিনাকি আৱাসী আছে নেকি! হেৰা!ভালকৈ সুধি পুছি ল’ব লাগিব।কি ঠিক আজিৰ ব্যস্ত পৃথিৱীত এদিন এইখনেই আমাৰ শেষ ঠিকনা হ’ব পাৰে ! *******

পৈতৃক সম্পত্তি বুলি ৫ বিঘা ৰোৱতী মাটি অনন্তই পাইছিল।দেউতাকে মৃত্যুৰ পূৰ্বে খাজানাৰ ৰচিদৰ লগতে মাটিৰ পট্টা  তাৰ হাতত তুলি দিছিল।আজি দেউতাক ঢুকুৱা দহ বছৰেই হ’ল।গাঁৱৰপৰা অনন্তৰ বহু আত্মীয় কুটুম,চহৰ অভিমুখী হ’ল।নিজৰ জন্মৰ ভেটিৰ মোহ এৰিব নোৱাৰি অনন্ত তাৰ আপোন গাঁৱতে থাকি গ’ল, পিতৃ পুৰুষৰ সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰী হৈ।কিন্তু এটা সময়ত সিহঁতৰ ৰোৱতী মাটিত জিলাখনৰ মেডিকেল কলেজ নিৰ্মাণৰ বাবে চৰকাৰে অধিগ্ৰহণ কৰিলে।চৰকাৰৰপৰা পোৱা কেইবালাখো টকা আজি অনন্তৰ বেংক একাউন্টত ভৰ্তি হৈ আছে কিন্তু নিজৰ জন্মৰ ভেটি,পথাৰৰ কেঁচা মাটিৰ গোন্ধ,আঘোণৰ পথাৰৰ সোণগুটি বুটলাৰ

‘কি কৰি আছা নো,ইমান যে নিশ্চুপ……! ………. “নোকোৱা একো ?” ………. “অভিমান নে কিবা !” ……… সন্ধিয়াৰ নিত্যকৰ্মৰ পিছতেই চাহ কাপ খাই আজৰি হৈ মোবাইলটো চোৱা অভ্যাস।বিভাগীয় কৰ্তৃপক্ষই পঠোৱা  কিছুমান বাৰ্তাৰপৰা পিছদিনাৰ কাৰ্যসূচীৰ বাবে সাজু হ’বলৈ সুবিধা হয়।  Whats  App টো অন কৰা লগে লগে এটি বিশেষ নাম্বাৰৰ পৰা অহা বাৰ্তাকেইটা চাই উত্তৰ নিদিয়াকৈ বহি আছে ৰাগিনী।বিৰক্তিত ক’বলৈ  থকাখিনিও  লিখিবলৈ মন যোৱা নাই ।  “জানা নদী পাৰৰ তোমাৰ প্ৰিয় ঠাইকণত আজি বহু সময় কটালো।ধূলিয়ৰী আবেলি,কি যে মায়াময় পৰিবেশ।সেউজীয়া বিৰিখজোপা এতিয়া

: হেৰা, দাখন ক’ত আছে? : দাখন কিয় লাগে ? :- ভাবিছোঁ কামলৈকে যাওঁ। : ডাক্তৰে মানা কৰিছে, গাটো ভালকৈ সুস্থ নোহোৱালৈ ক’লৈকো যাব নোৱাৰে আপুনি। প্ৰেছাৰটোও high হৈ আছে বহুত, ঘৰখন মই চলাম নহয়। : হ’ল বুলি লোকৰ ঘৰত তুমিনো কিমান কাম কৰিবা? লোকৰ মতাৰ লেতেৰা চাৱনিবোৰ চকু মুদি আৰু ইহঁত দুটাক সদায় কি তুমি শুদা ভাত খুৱাবা নেকি? : পৰিস্থিতিত তেনেকৈ চলিব লাগিব, দুদিনমান হে ! সেই বুলি বেমাৰী দেহাৰে কামলৈ যাবনে? পত্নীৰ কথালৈ আওকাণ কৰি মানুহজন কামলৈ

—  “ছাৰ, আপোনাৰ ইউৰোপ ভ্ৰমণ পাক্কা। কেৱল কলমটো . . .।” — “ঠিক আছে। ইউৰোপ নালাগে, চেম্বাৰৰ বাহিৰত বহি থকা ৰোগী ৩ গৰাকীৰ চেন্নাইলৈ যোৱাৰ সুবিধা কৰি দিয়া।” চকু দুটা ঘোপা কৰি মেডিকেল ৰিপ্ৰেজেণ্টেটিভজন চেম্বাৰৰপৰা ওলাই গ’ল। *******

(১)অস্তাচলৰ ৰবি মানুহজনক  হস্পিতালত থোৱাৰে পৰা তাইৰো ঘৰৰ ভিতৰত থাকিবৰ মন নোযোৱা হৈছে। সুৰুঙা পালেই  তাই গৈ নদীৰ পাৰ পায়গৈ।  নদীখনৰ সৈতে তাই হিয়া উজাৰি কথা পাতে….নদীৰ পাৰতে বহি তাই জীৱনৰ সেন্দূৰীয়া আলিটোৰে ল’ৰি – ঢাপৰি ফুৰে। তাইৰ কপালৰ দগমগীয়া সেন্দুৰৰ ফোঁটটোৰ দৰেই তেজগোৰা বেলিটোৱে হেঙুলি বৰণ চটিয়াই ক্ৰমান্বয়ে দিগন্তৰ ফাললৈ গতি কৰিছে। হঠাতে তাইৰ হাতৰ মুঠিত থকা ফোনটো বাজি উঠিল। বেলিটো দিগন্তত বিলীন হৈ গ’ল। (২)আবেলি এসময়ত মাহেকৰ মূৰে মূৰে বিশেষ কেইটামান দিনত ৰেৱতীৰ তলপেটটো বিষাইছিল। এতিয়া ‘অস্তৰাগ’ত থাকিবলৈ

“মা…., । মোৰ লিপষ্টিক আৰু কাজলডাল বিচাৰি পোৱা নাই, কোনে নিলে?”  ন-ছোৱালীতে তাইৰো এই দুটা বস্তু প্ৰায়েই হেৰাইছিল বৰজনাকৰ ল’ৰাজন আহিলে। বুকুখন চিৰিংকৈ গ’লেও তাই মন ডাঠ কৰিলে। দহজনে সমালোচনা কৰিলেও  নতুন পৰিচয় গঢ়াত  তাক সাহস দিবলৈ তাই থিৰাং কৰিলে। *******

পুৰুষে এনেদৰে ইনাই-বিনাই কন্দা দৃশ্য মিনাক্ষীয়ে জীৱনত কেতিয়াও দেখা নাছিল।তাইৰ তেওঁৰ প্ৰতি দয়া উপজিল।মানুহজনৰ গায়ে মূৰে হাত ফুৰাই শান্ত্বনা দি ভিতৰলৈ আনিম বুলি এটি খোজ আগবঢ়াই তাই থিতাতে থমকিল।পৰপুৰুষৰ প্ৰতি এনে অনুকম্পা  তাইৰ স্বামীয়ে বা কেনে ভাবে লয়!তাই মহা সমস্যাত পৰিল। মানুহজনৰ ছবছৰীয়া ছোৱালীজনী আৰু আঠ বছৰীয়া ল’ৰাটো এতিয়াও স্কুলৰপৰা পোৱাহি নাই। সিহঁত আহি পোৱাৰ পিছত বা আকৌ কেনে পৰিস্থিতি হয়!কথাখিনি ভাবি মিনাক্ষীৰ হৃদয়ত কঁপনি উঠিল ৷ সেই মুহূৰ্তত চোতালত কিছু মানুহ গোটখাইছিলহি   যদিও তাই কাকো মাত-বোল নকৰি নিজৰ

“যা, কিয় থেৰোগেঁৰো কৰিছ? তেওঁ আমাৰ ভগৱান। ভগৱানলৈ ভয় নকৰে নহয়।” লেকেচিয়াই লেকেচিয়াই খোজকাঢ়ি অহা ছোৱালীজনীৰ অৱস্থাটো দেখি তাই কিংকৰ্তব্যবিমূঢ় হৈ ঠাইতেই বহি পৰিল। ভগৱান যেতিয়া ৰাক্ষসলৈ পৰিৱৰ্তন হ’ল, তাই কাক ভাৰসা কৰিব। *******

 (১) সুখ ধনী মানুহবোৰৰেই ভাল।সুখী তেওঁলোক।অন্ততঃ খাবলৈ, শুবলৈ কোনো চিন্তা কৰিব নালাগে।দিন হাজিৰা কৰিবলৈ যাওঁতে বাটতে সদায় দেখি থকা ৰাজ অট্টালিকাটোলৈ চাই অৰূপে সদায় এনেদৰে ভাবে। পাছদিনা ৰাতিপুৱা ৰাজ অট্টালিকাটোৰ সন্মুখত মানুহবোৰ গোট খোৱা দেখি চাইকেলখনৰপৰা নামি অৰূপো আগবাঢ়ি যায়। আন সকলোকে আচৰিত কৰাৰ দৰে অৰূপকো ঘটনাটোৱে আচৰিত কৰি তুলিলে।বাৰে বাৰে তাৰ মনত এষাৰ কথাই খুন্দিয়াই থাকিল।আচলতে ঘৰবোৰে সুখৰ সংজ্ঞা নিৰূপণ নকৰে।নহ’লেনো সম্পত্তিৰ বাবে পুতেকে পিতাকক হত্যা কৰেনে!                          (২) মৰমৰ ৰং জন্ম হোৱাৰেপৰা প্ৰত্যেটো সময়তে ছোৱালী সন্তান তিনিগৰাকীক দুখ কষ্ট