ৰাতুলৰ চাকৰি পোৱাৰ খবৰটো কম সময়তে অঞ্চলটোত বিয়পি পৰিল। তিনি আলিত দিনটো কেৰম খেলি সময় পাৰ কৰা কেইটাই আলোচনা কৰিবলৈ ধৰিলে।  “আমিহে তাক বুৰ্বক বুলি ভাবিছিলো,  দেখিলি সি চৰকাৰী চাকৰি লগাই দিলে।”  সাবিত্ৰীৰ কষ্টৰ সাৰ্থক হ’ল। নিয়োগ পত্ৰ আনিবলৈ ওলাই পুতেক ৰাতুলে মাকৰ সেৱা লৈ নিশাৰ বাছত গুৱাহাটীলৈ গ’ল। বিছনাত পৰি পৰি সাবিত্ৰীয়ে ভাবিলে ‘পুতেকৰ ভাল খবৰটো পাবলৈ বাপেকটো জীয়াই নেথাকিল। জীয়াই থকা হ’লে পুতেকৰ উপাৰ্জন টকাৰে চিকিৎসা কৰি মানুহটো কিছুদিন জীয়াই থাকিল হেঁতেন।’ তিনি আলিৰ কেৰম খেলি থকা কেইটাই

সদায় বেলেগৰ সংসাৰৰ কথা কৈ থাকিলে মানুহে ক’ব পাৰে নহয়, ই ঘটিৰামে চাল্লা বেলেগৰ কথাকে উকটি ফুৰে । সেইবাবেই আজি নিজৰ কথাকে ক’ব অমুকাই। ‎মই এজন বেলেগ ধৰণৰ মানুহ।আপুনি মোক অহৌবলিয়া, চেৰাবলিয়া যি কয় ক’ব আৰু মোৰ কামবোৰ দেখি।এদিন এই মহামানৱে চিটি বাছত কণ্ডাক্টৰ বুলি নীলা চোলা পিন্ধা যাত্রী এজনকে ভাড়া দি বহি আছিল। ১২ বজাত মৰি থকা ঘড়ী পিন্ধি বিয়া খাবলৈ গৈছিল।তাত সকলোৱে সোধে,  “ভাইটি টাইম কিমান হ’ল?” মোৰ অৱস্থা এবাৰ কল্পনা কৰকচোন।শেষত ঘড়ীটো পকেটত সুমুৱাই থৈহে বাচিলোঁ লাজ

(১) কালিলৈ নাহিবি,পিতন দিম ভালকৈ       দেউতাক কথাটো ক’লো অতি নম্ৰকৈ      খং উঠে দেউতাৰ       বেত দিব বাৰ বাৰ       যাম মই স্কুললৈ নাথাকো নোযোৱাকৈ। (২) বৰষুণ আহিছে খৰ ধৰকৈ ওলা      ছাতিয়ে নৰখাব বৰষুণৰ বোজা।     যান যঁত লাগি আছে      যাম বাৰু কোন সতে      দহ বজাৰ সভাখন বাৰলৈ হতা। (৩) ৰঙালী আহি আছে আদৰোঁগৈ ওলোৱা      ৰঙত বিভোৰ আছা তথাপি নোযোৱা      যাম বাৰু ব’লাচোন      চুপ চাপ থাকাচোন      নাদৰিলে ৰঙালীক থাওনি নোপোৱা । (৪) পৰম্পৰা ৰক্ষা কৰি ঈদ পতা হয়      হিন্দু সকলেও নামাজত ভাগ

আত্মসহায়ক গোটৰ কথা    (১)   গোট বুলি ক’লে কিবা ভয় লাগি যায় কিহৰ বা গোট আহিল  এইটো পাই ধানৰো প্ৰকাৰ  বহু যেনে বাও শালি আহু গোটৰো তেনেকৈ সীমা সংখ্যা নাই৷   (২)   কিছুমান গোট আছে আত্মসহায়ক এইবোৰ পিচে সঁচাকৈ  বৰ লায়ক কুটিৰ শিল্পৰ দৰে সদস্যই কাম কৰে কাম বন কৰিয়ে হয় মহানায়ক৷   (৩)   বহুতে ভোটৰ সময়ত গোট খোলে তেতিয়াহে টকাৰ উজান আহে বোলে কোনেও নাপায় গম কষ্টও ইয়াতে কম দেখুৱাবলৈ কেতিয়াবা পইচা তোলে৷   (৪)  

কথাটো কম সময়ৰ বনজুইৰ দৰে বিয়পি পৰিল।ফোনত শুভেচ্ছা জনোৱা মানুহৰ অন্ত নাই।ওচৰৰ কেইজনতো ঘৰেই ওলালহি। বোলে…… “শইকীয়া এইবাৰ নেৰিছো আমাক পাৰ্টি লাগিবই।” শইকীয়ানীয়েও বাহিৰত আলহী দেখি পুতেক ৰাজক পঠিয়াই গৰম চিংৰা আৰু ৰসগোল্লা আনিলে।ইমান ভাল খবৰটো পাই সকলো আহিছে আজিনো চাহ বিস্কুট কেনেকৈ খুৱায়? ভাতৰ পাতত বহি ছোৱালী লীজা আৰু ল’ৰা ৰাজে ক’লে……….. “দেউতা আমাৰ লগৰ কেইটাকো সৰুকৈ পাৰ্টি দিম। এনেইটো তুমি সদায়েই টকা নাই নাই কৰি থাকা।এইবাৰ লটাৰিত টকা পাইছা।গতিকে আমাক টকা লাগিবই।” ৰাতি শুবলৈ বিছনাত উঠি শইকীয়াই পৰিবাৰক

দেওবাৰ।পুৱাই পুৱাই শ্ৰীমতী দাং খাই উঠিল…… “তুমি সবতে কণীটো কিয় লগাই লগাই দিয়া?” “ক’ত লগাইছোঁ?কেতিয়া লগাইছোঁ?” “লগাইছা তুমি! কণীকংকনা, কণীমালা, কণীপ্ৰিয়া, কণীমা….এইবোৰ কি তেন্তে?এইবোৰ কি নাম হ’ল? মোক ভাল পোৱা হ’লেহে ভাল নাম এটা তোমাৰ মনলৈ আহিলহেঁতেন!মোক জানো তুমি ভাল পোৱা?” ময়ো উঠিলোঁ দাং খাই….. “নাম এটা বিচাৰি দিব পৰা নাই বাবেই ‘ভাল নাপাওঁ’ বুলি ছাৰ্টিফিকেটখন দিয়েই দিলা! আৰু শুনা…..দুটাকৈ ভাল নাম থাকোতেই তৃতীয় নাম এটা তোমাকনো কিয় লাগিছে?” উচাট মাৰি কান্দি-কাটি শ্ৰীমতী শোৱনি কোঠাৰ ফালে দৌৰ মাৰিলে।দৌৰ মৰা বুলিয়েই

(সংগৃহীত) মাংসৰ আঞ্জাৰে ভাত সানি এগৰাহ মুখলৈ নিয়েই  ৰাতুলে গম পালে মাংসত নিমখ কম।মনে মনে সি খুব আনন্দিত হ’ল।অন্তত এইবাৰ স্নিগ্ধাৰ নিজকে বচোৱাৰ কোনো যুক্তি নাথাকিব।কালি ভাত ডেই পেলাইছিল। তাৰ পিছত খুব গম্ভীৰ হৈ ৰাতুলক কৈছিল, ‘এইবাৰৰ পৰা অলপ চাইচিতি চাউল আনিবা।’ সঁচাকৈয়ে তোমাক কি কম আৰু!কিযে দোকানৰ পৰা চাউল আনা নহয়! হতভম্ব হৈ ৰাতুলে সুধিছিল, ‘ভাত ডেই যোৱাৰ লগত চাউলৰ কি সম্পৰ্ক?’  স্নিগ্ধাই উত্তৰ দিছিল, ‘সেয়া তুমি নুবুজিবা।যিয়ে  ৰান্ধনীঘৰ চম্ভালে তেওঁহে বুজে।’ যেনেকৈ তোমাৰ অফিচৰ কাম মই নুবুজো, ঠিক

: জিভা ভন্টী,তুমি মোক নিগমে মাৰিবা যেন পাইছো।  : আৰে, কি হ’ল?তুমি তোমাৰ কাম কৰি আছা আৰু মই নিজৰ,তাত মৰাৰ কথা ক’ৰ পৰা আহিল। : এক মাত্ৰ তোমাৰ কাৰণেই আজি কালি মোৰ ল’ৰা- ছোৱালীবোৰৰ বেমাৰ-আজাৰ নুগুছা হ’ল।অনবৰতে ডাক্তৰ নহ’লে ফাৰ্মাচী।  : পেট দাদা তুমি যে ল’ৰা-ছোৱালী বুলি ক’লা; তোমাৰ দেখোন আটাইকেইটা ল’ৰাই গতিকে সিহঁতৰ বেমাৰ আজাৰ যি হৈছে সকলো নিজৰ কাৰণেই হৈছে। : কি কথা কোৱাঁ হে!তুমি বিধে বিধে জুতি ল’গাই বস্তুবোৰ খাই পেলাবলৈ ঠাই নাপালা;মোকহে পালা।  : হেৰা পেট

*পৰুৱা —-  হেৰা বিহা ভনী, তুমিনো কি চিন্তাত ইমান মগ্ন হৈ আছা? মাতি থাকোতেও  অকণো গুৰুত্ব দিয়া নাই । কি হ’ল, কিবা নতুন সমস্যাত পৰিছা নেকি?  *ওকণি —- এহ্  নক’বা আৰু ককাই । মনত অলপো শান্তি নোহোৱা হৈছে। তোমাৰ পলম নহয় যদি অলপ ৰ’বা । মোৰ মনত থুপ খাই থকা দুখৰ কথাখিনি তোমাক কৈ মনটোকে অলপ পাতলাই লওঁ। এষাৰ কথা আছে নহয় বোলে…. ‘ক’লেও আয়ে কিল খায়, নক’লেও বোপায়ে চুৱাতে খায়।’ ককাই,তুমিতো জানাই আমি পৰজীৱী প্ৰাণী। মানুহৰ মূৰৰ চুলিত আমি

তপামূৰীয়া বৰুৱাই জুৰি লৈ হাল ৰ’দৰ পোৰণিত লগাই তালফাল থকা হ’লে জাপী এটা  সূৰ্য্য বেটা কোন কূটা চহাই পেলালেহেঁতেন গোটেইগাল ৷   ৰাতিপুৱাই কালুৱে সিঁচি এটা খাৱৈ ভৰদুপৰীয়া  পালে মাত্ৰ এটা কাৱৈ জুই একুৰা লৈ ধৰি  মাছটো খালে সি পুৰি কালুৰ খক দেখি টিঙিৰিতুলা তাৱৈ ৷   খলিলে দোকানত নাৰাখে বেজী-সূতা ৰাতি কিনিবলৈ গ’লে লাগে তাৰ মূতা বেজী সূতা বেচি হেনো ধনী হোৱা নাই কোনো সিবোৰৰ সলনি ৰাখে  চিলিম দুটা ৷   ধূতি  পিন্ধি স্কুটী চলায় গাঁওবুঢ়াই পোন্ধ যে চুঁচৰি