সনাতনী সভ্যতাৰে সু-প্রসিদ্ধ, সংস্কাৰ আৰু চিৰ সুন্দৰৰ সাধনাৰ সার্বিকতাৰে পৰিপূৰ্ণ বাৰেৰহণীয়া দেশ ভাৰতবৰ্ষ।অতীজৰে পৰাই পুণ্যভূমি ভাৰতবৰ্ষত মহান ঋষি-মুনি সকলৰদ্বাৰা সৃষ্টি হৈছিল- বৈদিক সাহিত্য, উপনিষদ, বেদান্ত, সাংখ্য, যোগ, আয়ুর্বেদ, নীতি-শাস্ত্র, কাব্য, মহাকাব্য, পুৰাণ আদি বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ গ্রন্থ।য’ত ধর্ম, নীতি-জ্ঞান, মানৱৰ জীৱন দৰ্শন আৰু আত্মা-পৰমাত্মাৰ ৰহস্যৰে পৰিপূৰ্ণ আধ্যাত্মিকতাৰ মহা বীজ আৰু বিশ্বব্রহ্মাণ্ডৰ অলেখ ৰহস্যৰ সুগভীৰ শিক্ষা তত্ত্ব সংপৃক্ত হৈ আছে। এই মহা তীর্থস্থান স্বৰূপ বিশাল ভাৰতবৰ্ষৰে এখনি অঙ্গ-ৰাজ্য আমাৰ অসমভূমি। অলেখ প্রাকৃতিক সম্পদ আৰু সৌন্দৰ্য্যৰ ৰম্যভূমি এই অসমতে জন্মগ্রহণ কৰিছিল- মহাপুৰুষ শ্রীমন্ত

গোলোকীয় পৃথিৱীৰ বৰ্তমান সময়ত আটাইতকৈ প্ৰয়োজনীয় বস্তুবিধেই হৈছে মোবাইল ফোন।এই মোবাইল ফোনৰ কৃপাতেই আঙুলিৰ এটা টিপাতে পৃথিৱীৰ সকলো খবৰ তথা ছবি  আমাৰ চকুৰ সন্মুখত ধৰা দিয়ে।সকলো বস্তু ব্যৱহাৰৰ ভাল বেয়া দুটা দিশ থাকে।যদিওবা আমি মোবাইল ফোন ব্যৱহাৰ কৰা বাবে বহু ক্ষেত্ৰত সুবিধা হৈছে তাৰ বিপৰীতে অত্যাধিক ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে আমাৰ কিছুমান অসুবিধাও হোৱা দেখা যায়।মূৰৰ বিষ,নিদ্ৰাহীনতা, চকুৰ পাৱাৰ কমা এনেধৰণৰ কিছুমান বেমাৰ বেছি সময় মোবাইল ব্যৱহাৰ কৰা বাবেই হোৱা দেখা যায়।দুই মিনিটকৈ অধিক সময় মোবাইলত কথা পাতিলে কাণৰ লগতে

যিমান পাৰে খৰধৰকৈ লিমাই হাত চলালে। গেছৰ এটা চুলাত চাউলকেইটা ধুই পানী দি দিলে উতলিবলৈ। সিজিলে মাৰ কাঢ়ি দিব। এই কামটো আগতে মাকক কৰা দেখিছিল। ডাঙৰ চচপেন এটাত ভাত বঢ়াই এটা সময়ত এটা বাতি বা চৰিয়াত মাৰ কাঢ়ি দিয়ে । তাই আৰু ভায়েকে সেই ভাতৰ মাৰখিনিত মিঠাতেল আৰু নিমখ অকণ দি খাই বৰ ভাল পায়। সদায় সেইবাবে হেতা-ওপৰা লাগে। মাৰখিনি কাঢ়িবলৈ লৈ কথাবোৰ মনত পৰি মুখেৰে মিচিকি হাঁহি এটা ওলাই গ’ল তাইৰ।  এই প্ৰেচাৰ কুকাৰ নামৰ বস্তুবিধ হোৱাৰপৰা পলকতে সকলো

মাটিৰ বুকু ফালি দুডাল ফটা শিৰাৰ দৰে শুই থকা অনন্ত ৰে’ল ট্ৰেকডালৰ পাৰত, এক নিমাওমাও উপনগৰীয় ষ্টেচন। আকাশখনক যেন দুপৰীয়াৰ সূৰ্যৰ এটা ক্ৰোধিত চকুৱেহে চাই আছে।বতাহত কোনো প্ৰাণ নাই।জৰুৰী কাম নথকা মানুহৰ বাবে এইয়া জিৰণি লোৱা সময়। কিন্তু দুজন পুৰুষ, অৰূপ আৰু মানস, সেই পুৰণি কাঠৰ বেঞ্চখনত বহি আছিল।জেঠমহীয়া প্ৰখৰ ৰ’দে তেওঁলোকৰ কপালেৰে ঘাম বিৰিঙাই তুলিছে। তেওঁলোক দুয়োজনৰে মুখত ভাগৰতকৈ বেছি গভীৰ কিবা এক অস্তিত্বৰ, শূন্যতাৰ চাপ হে পৰিছিল।অৰূপৰ পিন্ধনত আছিল এটা বগা টি-চাৰ্ট, বুকুৰ ঠাই ডোখৰত ডাঙৰ-ডাঙৰ ক’লা আখৰেৰে

যদিও প্ৰচলিত ধাৰণাৰে সতী বুলিব পৰা নাৰী ভাৰতবৰ্ষত অজস্ৰ আছিল, বা ঐতিহাসিক কালতো এনে নাৰীৰ অভাৱ নাই তথাপি এইসকলৰ ভিতৰৰে বিশেষ পাঁচগৰাকী নাৰীক চিহ্নিত কৰি পঞ্চসতী বা পঞ্চকন্যাৰ নামেৰে চিহ্নিত কৰি আহিছে।’  -এই পাঁচগৰাকী মহীয়সী নাৰী,যাৰ নাম স্মৰণ কৰিলে মহাপাপ নাশ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।তেওঁলোকৰ কাহিনী ত্যাগ,ধৈৰ্য্য আৰু চৰিত্ৰ দৃঢ়তাৰ প্ৰতীক, যিয়ে ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ মোৰসমূহ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল।আনকি তেওঁলোকৰ নাম ল’লে মহাপাপো নাশ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। অহল্যা দ্ৰৌপদী কুন্তী তাৰা মন্দোদৰী তথা। পঞ্চকন্যা স্মৰে নিত্যং মহাপাতক

যশোদাৰ আজি ৰতনলৈ বৰ মনত পৰিছে।হাতত তুলি লোৱা কামখিনি যেন কৰিবলৈ তাই অপৰাগ।আজি দিনটোতে তাই ৰতনৰ লগত মুখামুখি হৈছিল আৰু দুয়োৰে মাজত চাৰিচকুৰ মিলন হৈছিল। যশোদাহঁতৰ গাৱঁখনৰ ভিতৰত ৰতনহঁতেই আটাইতকৈ ধনী।লক্ষী-সৰস্বতী দুয়োজনৰে যেন বসতি স্থান ৰতনহঁতৰ ঘৰখন।ৰতন ঘৰখনৰ ডাঙৰ ল’ৰা। সৰুৰেপৰাই ৰতন খেলা-ধূলা পঢ়াশুনা সকলো পিনে আগৰনুৱা।সৰুৰেপৰাই ৰতনে টাউনৰ স্কুলতে পঢ়া শুনা কৰা।সেইবাবে যশোদাহঁতে ৰতনক চিনি নাপায়,যদিও একেখন গাৱঁৰে আছিল। ৰতনৰ পৰিয়ালৰ লগত যশোদাহঁতৰ পৰিয়ালটো নিমিলে।একেবাৰে সাধাৰণ পৰিয়ালৰ ছোৱালী যশোদা। যশোদাৰ মাকে ৰতনৰ ঘৰত দিন হাজিৰা কৰিছিল। তাৰে সিহঁতৰ পৰিয়ালটো

(ভাৰতীয় দৰ্শন আৰু পাশ্চাত্য দৰ্শনত প্ৰেম: এক তুলনামূলক আলোচনা)   (১) আত্মিক প্ৰেমঃ প্ৰেম সাধাৰণতে মানুহৰ লগত মানুহৰ মাজৰ এক আবেগগত সম্পৰ্ক বুলি ধৰা হয়, কিন্তু দাৰ্শনিক আৰু আধ্যাত্মিক দৃষ্টিকোণত প্ৰেম কেৱল আবেগ নহয়; ই আত্মাৰ গভীৰ অনুভৱ। এই প্ৰেম কেৱল মানুহৰ লগত মানুহৰ মাজৰ আবেগিক সম্পৰ্কই নহয়। বৰঞ্চ প্ৰেম হৈছে মানুহৰ লগতে জীৱ জন্তু, গছ-গছনি, প্ৰকৃতি আদি সকলোৰে লগত হোৱা এক আত্মিক উপলব্ধি। আত্মিক প্ৰেম মানে হৈছে এনে এক অনুভূতি য’ত মানুহে নিজৰ স্বাৰ্থ, অহংকাৰ আৰু সংকীর্ণতাক অতিক্ৰম কৰি আনজনৰ

“তুমি মোলৈ বেলেগ নাম্বাৰৰ পৰা কিয় ফোন কৰিছিলা?” মেজিকখনত উঠিয়েই কথাষাৰ কাণত পৰাত ল’ৰাটোলৈ চালো।ল’ৰাটোৰ কাষতে এজনী ছোৱালী বহি আছে। ধুনীয়া মৰম লগা ছোৱালীজনী।মেজিকখনত মানুহো বেছি নাই। সিহঁতৰ বাহিৰে মোৰে সৈতে পাঁচজন মাথোন। কিন্তু কোন ক’ত বহি আছে ল’ৰা-ছোৱালীহালৰ সেইবোৰলৈ কাণসাৰ নাই। ল’ৰাটোৰ কথাষাৰ শুনি মই সিহঁতলৈ চালোঁ। ধুনীয়া ছোৱালীজনীৰ চকুকেইটা সজল হৈ আছে।তাই মাত্ৰ কৈছে, “কিয় তুমি মোৰ ফোন বা মেচেজবোৰ ইগ’নৰ কৰিছা। আগতে দেখোন তোমাৰ সময়ৰ অভাৱ নাছিল আৰু এতিয়া সময় নাই বুলি কিয় কোৱা বাৰে বাৰে।” ল’ৰাটোয়ে

নাৰী আৰু পুৰুষ সমাজৰ দুই প্ৰধান চালিকা শক্তি। দুই স্তম্ভ।উভয়ে উভয়ৰ পৰিপূৰক হৈ নাৰী আৰু পুৰুষ মিলি সমাজ এখন আগবঢ়াই নিয়ে।পুৰুষৰ অবিহনে নাৰী, নাৰীৰ অবিহনে পুৰুষ অসম্পূৰ্ণ।বিশ্ব ইতিহাসৰ পাত লুটিয়ালে দেখা যায় যে সভ্যতাৰ বিকাশত নাৰীসকলে পুৰুষৰ সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি আহিছে।এই ক্ষেত্ৰত ভাৰতীয় নাৰীসকলো পিছ পৰি থকা নাই।বৈদিক যুগৰেপৰা ভাৰতীয় নাৰীয়ে সভ্যতাৰ বিকাশত আগবঢ়াই অহা অৱদানৰ সাক্ষী ভাৰতীয় ইতিহাস। বৈদিক যুগৰেপৰা যুগে যুগে ভাৰতীয় নাৰী  ৰাজনীতিৰ পৰা শিক্ষা-সংস্কৃতি, সামৰিক, প্ৰশাসনিক, অৰ্থনীতি তথা সামাজিক ক্ষেত্ৰত স্ব মহিমাৰে জিলিকি আছে।প্ৰাচীন

সপোনকোঁৱৰ থাকে আকাশৰ সিপাৰৰ পৰীৰ দেশৰ এটা দ্বীপত।সেই দেশখনত মানুহবিলাক একেটা বয়সতে ৰৈ থাকে ; ডাঙৰো নহয়,বুঢ়াও নহয়। সপোনকোঁৱৰো কাহানিও ডাঙৰ নোহোৱা এটি সৰু ল’ৰা। সি পৰীৰ দেশখনৰ পৰা ৰাতি ৰাতি পৃথিৱীলৈ আহে । দিনৰ পোহৰত আহিলে সি ডাঙৰ হৈ যোৱাৰ ভয় থাকে।ডাঙৰ হোৱাটো সি কেতিয়াও বিচৰা নাছিল। সপোনকোঁৱৰৰ এটা আচৰিত গুণ হ’ল–সি উৰিব পাৰে। গুৱাহাটীৰ এটা ডাঙৰ ঘৰত শ্ৰীযুত আৰু শ্ৰীমতী বৰুৱা নামেৰে এযোৰা সুখী দম্পতীয়ে বাস কৰিছিল। তেওঁলোকৰ জুৰণি নামেৰে এজনী ছোৱালী আৰু পোহৰ আৰু অমৰ নামেৰে দুটা