মই…..মৰিম যিদিনা ঐ…… একেডাল বাঁহকে তিনিচেও কৰি লৈ ঐ….. মাজৰ চেও খচালিৰ কামি….. চাৰিজন মানুহে কান্ধত তুলি নিব চাৰিজন মানুহে কান্ধত তুলি নিব নৈৰ ঘাটলৈ বুলি…মোৰ মনাই ঐ নৈৰ ঘাটলৈ বুলি……..                                         _____জুবিন গাৰ্গ____ অনাদি কালৰেপৰা পৃথিৱীত মানুহৰ জন্ম হৈছে আৰু এদিন মানুহে জীৱন নামৰ এই নাটখনিৰ যৱনিকা পেলাই পৃথিৱীৰপৰা মেলানি মাগিছে।এইদৰে পৃথিৱীলৈ সীমাহীন মানুহৰ সোঁত বৈ আছে আৰু আগলৈও বৈ থাকিব।এনে সীমাহীন মানুহৰ মাজত মুষ্টিমেয় কিছু সংখ্যকে জীৱন কালত এনে কিছুমান কাম কৰে,যাৰ বাবে তেওঁ এই ধৰাত অমৰ হৈ ৰয়।এনে

পৈতৃক সম্পত্তি বুলি ৫ বিঘা ৰোৱতী মাটি অনন্তই পাইছিল।দেউতাকে মৃত্যুৰ পূৰ্বে খাজানাৰ ৰচিদৰ লগতে মাটিৰ পট্টা  তাৰ হাতত তুলি দিছিল।আজি দেউতাক ঢুকুৱা দহ বছৰেই হ’ল।গাঁৱৰপৰা অনন্তৰ বহু আত্মীয় কুটুম,চহৰ অভিমুখী হ’ল।নিজৰ জন্মৰ ভেটিৰ মোহ এৰিব নোৱাৰি অনন্ত তাৰ আপোন গাঁৱতে থাকি গ’ল, পিতৃ পুৰুষৰ সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰী হৈ।কিন্তু এটা সময়ত সিহঁতৰ ৰোৱতী মাটিত জিলাখনৰ মেডিকেল কলেজ নিৰ্মাণৰ বাবে চৰকাৰে অধিগ্ৰহণ কৰিলে।চৰকাৰৰপৰা পোৱা কেইবালাখো টকা আজি অনন্তৰ বেংক একাউন্টত ভৰ্তি হৈ আছে কিন্তু নিজৰ জন্মৰ ভেটি,পথাৰৰ কেঁচা মাটিৰ গোন্ধ,আঘোণৰ পথাৰৰ সোণগুটি বুটলাৰ

ড° ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া দেৱৰ ৩৩০ পৃষ্ঠা জোৰা ‘অন্তৰীপ’ নামৰ এই  মননশীল উপন্যাসখন ১৯৭৯ চনত সেই সময়ৰ সামাজিক পটভূমিত ৰচনা হৈ “ৰামধেনু” আলোচনীত তিনিটা সংখ্যাত প্ৰকাশ হোৱাৰ পিছত বন্ধ হৈ যায় যদিও প্ৰান্তিক আলোচনীত ১৯৮২ চনৰ ১৬ এপ্ৰিলৰ পৰা  ছপা হৈ  ১৯৮৪ চনৰ ১ জানুৱাৰীৰ সংখ্যাত  শেষৰ খণ্ড প্ৰকাশ হয়। এই উপন্যাসখনৰ বিষয়বস্তু প্ৰাক্ স্বাধীনতা কালৰ অসমীয়া সমাজৰ পটভূমিৰ এখন সৰু চহৰৰ এটা আঢ্যৱন্ত পৰিয়ালক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ়ি উঠিছে। উপন্যাসখনত এহাতেদি আমাৰ সমাজত যুগ যুগ ধৰি চলি থকা পুৰুষৰ একনায়কত্ববাদী শাসনৰ

জুলাই মাহৰ শেষৰ সপ্তাহত আবেলি সময়ত শব্দচিত্ৰ গোটৰ মুখ্য প্ৰসাশক শ্ৰদ্ধাৰ অৰবিন্দ গোস্বামী ডাঙৰীয়াই মোক ফোন কৰিছিল ,কিন্তু মই সভা এখনত ব্যস্ত থকা বাবে ফোনটো ধৰিব নোৱাৰিলোঁ। ঘৰ পাই তেখেতলৈ ফোন কৰাত ক’লে….. “আপোনাক অক্টোবৰ মাহৰ পুজা সংখ্যাৰ আলোচনী খনৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰিলে আপোনাৰ কিবা আপত্তি থাকিব নেকি?” মই অলপ সময় তভক মাৰিলোঁ, তেখেতে সম্ভৱ বুজি পালে মই উত্তৰটো তেতিয়া দিব বিচৰা নাই। তেখেতে সময় দিলে মোক উত্তৰটো দিবলৈ। বিভিন্ন ঘৰুৱা ব্যস্ততাৰ লগতে সামাজিক কাম কিছুমানত লাগি থাকোঁ বাবে

(বিশিষ্ট সাহিত্যিক হোমেন বৰগোহাঞি ছাৰৰ প্ৰতি ) “Dead people Receive more flowers than the living one, because Regret is more stronger than gratitude “-  Anne Frank  যুগস্ৰষ্টা নায়কজন গ’লগৈ, কোনেও মানিব নোখোজে এই কথা এজন বুদ্ধৰ মৃত্যু হৈছে, কোনেও শুনিব নোখোজে এই কথা শোকত ম্ৰিয়মান চাৰিকড়ীয়া নৈ খন ম’হঘুলি চাপৰিৰ আজাৰবোৰে উচুপিছে  ম’হ গুৱালে শোকত কাবান জুৰিছে। বুকুখন শিল হ’ল  ভাৱনাবোৰ  ধোঁৱা হৈ উৰি গ’ল বিনা মেঘে ব্ৰজপাতত মানুহবোৰ বোবা হ’ল ! এজন লেখকৰ মৃত্যু, এখন নদীৰ মৃত্যু এজন লেখকৰ

কোনো বিষয় সংক্ৰান্তত আমি যি ভাবোঁ সেয়াই হৈছে দৃষ্টিভংগী।এই দৃষ্টিভংগী সাধাৰণতে দুই ধৰণৰ… ধনাত্মক দৃষ্টিভংগী আৰু ঋণাত্মক দৃষ্টিভংগী।ধনাত্মক দৃষ্টিভংগী বা ধনাত্মক চিন্তাই মনলৈ কঢ়িয়াই আনে আশাৰ বতৰা।আশাই আমাৰ মনক দিয়ে উৎসাহ উদ্দীপনা আৰু বৃদ্ধি কৰে কৰ্মদক্ষতা।আনহাতে ঋণাত্মক চিন্তাই মনলৈ আনে নিৰাশা ভাব।এই নিৰাশাই আমাৰ কৰ্মোদ্যম হ্ৰাস কৰে।কৰ্মোদ্যম হ্ৰাসেই নাশ কৰে কৰ্ম কৌশলতা।ফলত ই হৈ পৰে উন্নতিৰ অন্তৰায়।আমাৰ মনবোৰ  যেতিয়া দ্বিধাগ্ৰস্ত হয়, তেতিয়াই ঋণাত্মক ভাববোৰে সুবিধা লয়, মনটো ঋণাত্মক চিন্তাৰে আৱৰি ৰাখিবলৈ।এই ঋণাত্মক ভাববোৰ মনলৈ অহাত সহায় কৰে এচাম নেতিবাচক চিন্তাৰ

“হে-ৰি আপুনিনো ইমানকৈ কি চিন্তা কৰিছে ?”   “চিন্তা , কিনো চিন্তা কৰা দেখিলা তুমি ?”   “হে-ৰি, আপুনি মোৰ পৰা লুকুৱাব নালাগে।মই সকলো বুজি পাওঁ।”   “হে-ৰা ,চাওঁতে চাওঁতে আমি ঘৰৰ পৰা ওলাই অহা আজি এবছৰেই হ’ল।তথাপি কিন্তু সিহঁতে এবাৰো আমাৰ খবৰ এটাকে নল’লে।নাতিকেইটালৈ আজি বৰ মনত পৰিছে অ’।জানা,সিহঁতক এবাৰ চাবলৈ মোৰ মনটোৱে যে হাহাকাৰ কৰি উঠিছে।”   “হে-ৰি আপুনি নিজৰ স্বাস্থ্যটোৰ কথা  নাভাবে কিয়?এই বয়সত বৰকৈ চিন্তা কৰি নিজকে মনোকষ্ট নিদিবচোন। তাতে আপোনাৰ স্বাস্থ্যটোও বৰ ভাল নহয়।” “এৰা,তুমি

অসম মেঘালয়ৰ সীমান্তত অৱস্থিত তাৰালাংছ। হামৰেণৰপৰা অলপ যাব লাগে। সেই ঠাইতে  অৰণ্যৰ মাজত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল এটা আটকধুনীয়া আৱৰ্ত ভৱন। বন্ধু আৰু সেই সময়ৰ কাৰ্বি আংলং স্বায়ত্ব পৰিষদৰ কাৰ্যবাহী  সদস্য (EM PWD,Karbi Anglong Autonomous Council) ৰবি কুমাৰ ফাঞ্চোৱে দহ  দিন মানৰ আগতে খবৰ দিলে যে তেওঁৰ বিভাগৰদ্বাৰা নতুনকৈ নিৰ্মাণ কৰা এই আৱৰ্ত ভৱনৰ উদ্ঘাটনৰ দিনা মই তাত উপস্থিত থাকিব লাগে।সেই সময়ত কাৰ্বি আংলং জিলাখনত সাংবাদিকৰ সংখ্যা নিচেই তাকৰ, এজন বা দুজন মানুহহে আছিল।তেওঁলোকো ডিফুত হে থাকিছিল। হামৰেণ মহকুমাত এজনো  সাংবাদিক

“বিনি, অই বিনি! উফ, ইমান খৰকৈ গৈছ কিয়? অই বিনি, ৰ’হ্ বুলিছো ৰ’হ্।” “মোৰ এতিয়া ৰ’বলৈ সময় নাই। মোৰ পিছে পিছে আহি নাথাকিবি। কাম সামৰি মই ঠিক সময়তে আহি ঘৰ পামহি।” “উফ, কি পাগলী ছোৱালী এইজনী”,  ঘন ঘনকৈ উশাহ লবলগীয়া হৈছিল মিতুৱে। তাইৰ পিছে পিছে খৰধৰকৈ আহি আহি এঠাইত ৰৈ গ’ল। বহু আগলৈ গৈ গৈ এটা সময়ত ৰাস্তাৰ সোঁফালে ঘূৰি নেদেখা হৈ গ’ল বিনিৰ নীলা ৰঙৰ ফ্ৰকটো। “এতিয়া ম‌ই কি কৰিম? ঘৰলৈ গৈ যদি মাক বিনি ক’লৈ গৈছে নাজানো বুলি

“কিতাপ নথকা জাতিক  গামোচাই বচাব নোৱাৰে ”                                        __জুবিন গাৰ্গ__ জয় জয়তে সম্পাদকীয়ৰ বুলনি চ’ৰাতে অসমবাসীৰ হিয়াৰ আমঠু , প্ৰাণৰ শিল্পী জুবিন গাৰ্গৰ অকাল মৃত্যুত  “শব্দ চিত্ৰ জীৱনৰ ক’লাজ” সাহিত্য চৰ্চা গ্ৰুপৰ তৰফৰ পৰা একাঁজলি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি অৰ্পণ কৰিলোঁ। “শব্দচিত্ৰ জীৱন জিজ্ঞাসা” ই-আলোচনীৰ সম্পাদিকা হিচাপে সম্পাদকীয় কলমৰ প্ৰাৰম্ভতে গোটৰ শ্ৰদ্ধাৰ মুখ্য প্ৰশাসক,প্ৰশাসকবৃন্দৰ লগতে সমূহ সন্মানীয় সদস্য/সদস্যাক শ্ৰদ্ধা নিবেদিছোঁ। এই সংখ্যাৰ ই-আলোচনীখনৰ বাবে আমাক যোগ্য বিবেচিত কৰি আলোচনীখন সম্পাদনাৰ দায়িত্ব আমাক  দিয়া বাবে গোটৰ মুখ্য প্ৰশাসক শ্ৰদ্ধাৰ অৰবিন্দ গোস্বামী ডাঙৰীয়া প্ৰমুখ্যে সন্মানীয় সতীৰ্থবৃন্দক