(‘চান্দেৰ নগৰ’ নামৰ অনুবাদ গ্ৰন্থৰ স্ৰষ্টা, ‘মৌচাক’ৰ এগৰাকী অন্যতম লেখিকা, কিৰণ তামুলী শিশু সাহিত্য পৰ্যালোচনা বঁটাপ্ৰাপক,শিশু সাহিত্যিক ববিতা শৰ্মাৰ সৈতে এটি সাক্ষাৎকাৰ।সাক্ষাৎকাৰটি যুগুতাইছে সমীৰণ  শৰ্মাই) সমীৰণ: বাইদেউ নমস্কাৰ। আমাৰ “শব্দচিত্ৰ” গোটৰ তৰফৰ পৰা আপোনালৈ ৰঙালী বিহু তথা অসমীয়া নববৰ্ষৰ ওলগ জনালোঁ। বাইদেউ, আমি প্ৰথমতে আপোনাৰ জন্ম তথা পিতৃ-মাতৃৰ বিষয়ে কিছু কথা জানিবলৈ বিচাৰিছোঁ। ববিতা শৰ্মা: নমস্কাৰ।মোৰ ফালৰ পৰাও ‘শব্দচিত্ৰ’ গোটৰ সকলো সদস্যকে ৰঙালী বিহুৰ ওলগ জনালোঁ। লগতে অসমীয়া নৱবৰ্ষৰ আন্তৰিক শুভেচ্ছাও জ্ঞাপন কৰিলোঁ। মোৰ জন্ম হৈছিল অসমৰ সাংস্কৃতিক ৰাজধানী যোৰহাটত।

গোটেই পৃথিৱীতে জনপ্ৰিয় পানীয় বুলি পৰিচিত চাহ অসমৰ জাতীয় সম্পদ।পানীৰ পিছতে সমগ্ৰ বিশ্বতে ইয়াক আটাইতকৈ বেছিকৈ সেৱন কৰা পানীয় হিচাপে আখ্যা দিয়া হৈছে।চাহ পৃথিৱীৰ প্ৰথম ৰাগিয়ে নধৰা পানীয় (beverage) হিচাপে প্ৰচলিত।আজিকালি চাহক wonder beverage বুলিও কোৱা হয়।প্ৰাচীন কালত চীনত চাহক ঔষধি হিচাপেই ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, পাছতহে ই পানীয়ৰ স্থান পালে।আমাৰ শৰীৰৰ বাবে লাগতিয়াল বিভিন্ন ভিটামিন,ধাতু বা মণিক একাপ চাহত পোৱা যায়।সেই পৰিমাণ প্ৰায় এনেধৰণৰ – ভিটামিন কে-১০%, ফলিক এচিড- ৬%-১৩%, নিয়াছিন-৫.২%, ৰিব’ফ্লেভিন-৫%-৬%, তাম-৭%, পটাছিয়াম-২৫%, মেংগানিজ-৪৫% ।‌ তদুপৰি একাপ চাহত ৪০-৫০ মিলিগ্ৰাম

১। আৰৱ সাগৰৰ ৰাণী কোচ্চিৰ পৰা কুঁৱলীময় মুন্নাৰলৈ ভাৰতবৰ্ষৰ একেবাৰে দক্ষিণ পশ্চিম কোণত অৱস্থিত প্ৰকৃতিৰ অপূৰ্ব শোভাৰে বিভূষিত কেৰেলা ৰাজ্যখন চোৱাৰ ভীষণ হাবিয়াস এটা বহুদিনৰপৰা মনত পুহি ৰাখিছিলো। কেৰেলাত গৰমৰ দিনত খুব বেছি গৰম আৰু ভৰ বাৰিষাৰ দিনকেইটাত নেৰানেপেৰা বতাহ বৰষুণ আৰু বানপানীৰ প্ৰকোপত পৰাৰ সম্ভাৱনাৰ বাবে কেৰেলালৈ অক্টোবৰৰ শেষৰ ফালৰপৰা মাৰ্চ মাহমানলৈহে যোৱাৰ উপযুক্ত সময়।আমাৰ ল’ৰা ঋতম বাঙ্গালোৰত থকাৰ সুবাদত আমিও মাজে মাজে বাঙ্গালোৰত কিছুদিন থাকি আহোঁগৈ আৰু ওচৰে পাজৰে থকা দুই এখন ঠাই চাই আহিবলৈ চেষ্টা কৰো।যোৱা ২০২৫

প্ৰথমতে গোটৰ সকলোলৈকে অসমীয়া নৱবৰ্ষৰ আন্তৰিক শুভেচ্ছা আৰু ব’হাগী ওলগ যাচিলোঁ। নৱবৰ্ষই সুখ সমৃদ্ধি আৰু প্ৰাপ্তিৰে আটাইৰে জীৱন ভৰাই তোলাৰ কামনা কৰিলোঁ। আলোচনীৰ আঁৰৰ কথা ক’বলৈ গ’লে প্ৰথমতে নাম ল’ব লাগিব এক শক্তি আৰু উদ্যমৰ।যাৰ বাবেই এটি বীজৰ পৰা এজোপা বটবৃক্ষ হোৱা সম্ভৱ হৈ উঠিছে।ফ্ৰেব্ৰুৱাৰী মাহৰ  সন্ধিয়া এটিত অহা এটা ফোন কলেই ‘শব্দচিত্ৰ—–জীৱন জিজ্ঞাসা’ ই-আলোচনীৰ পঞ্চম বৰ্ষৰ দ্বিতীয় সংখ্যাটিৰ আৰম্ভণিৰ আগজাননী দিছিল। ফোনটো কাৰ বোধহয় ধৰিব পাৰিছেই। আমাৰ সকলোৰে শ্ৰদ্ধাৰ প্ৰধান প্ৰশাসক অৰবিন্দ গোস্বামীয়ে আৰম্ভণিতে কিছু ধেমেলীয়া কথাৰে পাতনি মেলি যিটো

জীৱ কূলৰ ভিতৰত মানুহকে জীৱৰ শ্ৰেষ্ঠ বুলি ধৰা হয়। কাৰণ মানুহে চিন্তা কৰিব পাৰে। ভাল-বেয়া বিচাৰ কৰিব পাৰে। এই ভাল-বেয়া বিচাৰ কৰিব পৰা শক্তি মানুহৰ বাহিৰে আন জীৱসমূহৰ নাথাকে। মানুহৰ জীৱনটো ৰহস্যময় আস্বাদনেৰে আৱৰা। ঈশ্বৰে মানুহক সকলো কৰিব পৰা ক্ষমতা প্ৰদান কৰিলেও, কিছু ক্ষেত্ৰত বাধ্যবাধকতা ৰাখিছে। বিশেষকৈ জন্ম, মৃত্যু আৰু বিবাহৰ ক্ষেত্ৰত মানুহৰ হাত নাথাকে। আমি কোনেও নাজানো পিতৃ-মাতৃ হিচাপে আমি কাক পাম। জীৱনৰ লগৰী ৰূপে কোন আমাৰ কাষলৈ আহিব বা কোন মুহূৰ্তত আমি আমাৰ জীৱনৰ শেষ উশাহ লম!  এই

ফাগুনৰ পছোৱাই ৰঙালী বিহুৰ বাতৰি কঢ়িয়াই আনে। চাওঁতে চাওঁতে চ’ত পাৰ হৈ ব’হাগ পালেহি। ৰঙালীৰ ৰঙেৰে মনবোৰ সকলোৰে ৰঙীয়াল হৈ পৰে। পথাৰ আৰু ভঁড়ালত থকা মানিকী মধুৰীয়ে মনবোৰ ফাগুনৰ কমোৱা তোলাৰ দৰে  পাতল কৰি তোলে। ব্যস্ততাৰ অন্ত পৰাত এনে লাগে যেন মনটো উৰুৱাই নিব। বৰদৈচিলজাকে কঢ়িয়াই আনে বহাগৰ বৰষুণজাক। জীপাল হৈ উঠে প্ৰকৃতি। ফাগুনে লঠঙা কৰা গছত এটি দুটিকৈ কুঁহিৰে সেউজ কৰি সকলোৰে মন শীতল কৰি তোলে। এই প্ৰকৃতি মানুহৰ প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে অংগাংগীভাৱে জড়িত হৈ আছে। মানুহৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো আচাৰ-অনুষ্ঠান,উৎসৱ

নৰকলৈ চালে দেখা যায় সদায় পাৰ্টি । আৰু স্বৰ্গত ? যদিও স্বৰ্গ চিৰবসন্তৰ ঠাই তথাপিও ! ইয়াত সকলো সময়তে বসন্তৰ মৃদু সুগন্ধি বতাহ বয়, এটা সুন্দৰ পৰিৱেশ বিৰাজমান হৈ থাকে। ইয়াৰ সকলোবোৰ একক আৰু অনন্য। কোনো টকা প‌ইচা খৰছ নকৰাকৈ ইন্দ্ৰৰ সভাত ৰম্ভা, উৰ্বশী, মেনকাই শাস্ত্ৰীয় নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে; মধুৰ কথা-বতৰা, সকলোৰে আচাৰ-ব্যৱহাৰ শালীন। ইয়াৰ সাজ-পোছাক বোৰ অভিজাত্য বহনকাৰী। চকু বন্ধ কৰি হাত আগবঢ়াই দিলেই মনে বিচৰা ধৰণৰ খাদ্য সম্ভাৰ তৎক্ষণাত হাজিৰ হয়। ইয়াত সকলো সময়তে সুখ-শান্তি বিৰাজমান হৈ থাকে।

ব’হাগ মাথোঁ এটি ঋতু নহয় নহয় ব’হাগ এটি মাহ অসমীয়া জাতিৰ ই আয়ুস ৰেখা ! গণ জীৱনৰ ই সাহ – ব’হাগ হ’ল আমাৰ সমাজ জীৱন আৰু সংস্কৃতিৰ এক প্ৰাণস্পন্দন। বাপতি সাহোন ব’হাগে লৈ আহে নতুন আশা আৰু প্ৰত্যাশা।সময়ৰ  ফুল বাছি সন্মুখত নতুন আশা লৈ প্ৰাপ্তিৰ সন্ধানত  এটা বছৰে বাগৰ সলায়। এইবাৰো প্ৰকৃতিৰ নিয়ম মানিয়েই ঋতুৰাজ বসন্তৰ বোকোচাত উঠি অসমীয়া নৱবৰ্ষই  ভুমুকি মাৰিলেহি। যিহেতু প্ৰকৃতিয়েই হৈছে স্বকীয়  কৰ্মৰ নিৰৱচ্ছিন্ন পূজাৰী। সৰা পাতবোৰ সামৰি -সুতৰি সেউজীয়া হোৱাৰ অলেখ কাহিনীৰে ভৰপূৰ বসন্তত নাহৰ কপৌ ফুলিল ,কুলিয়েও কুউউ

‎ভিক্ষাৰীটোৰ হাতৰ পৰা কুকুৰটোৱে কেনেকৈ যে ৰুটিটুকুৰা থপিয়াই নিলে। অন্য এটা কুকুৰ আহি কাজিয়া কৰি ৰুটিটুকুৰা কাঢ়ি লৈ গ’ল। সিহঁতৰ কাণ্ড দেখি মোৰ হাঁহি উঠিল। অভ্যাসবশতঃ মোৰ হাতখন পেটটোলৈ গ’ল আৰু পেটটো খামুচি ধৰিলোঁ জোৰেৰে।  ‎ ‎*******