ঋতু আহে ঋতু যায়।বছৰটোৰ অন্তৰ্গত প্ৰতিটো ঋতুৱে আমাৰ মনলৈ ন-উদ্যম,ন-উন্মাদনা কঢ়িয়াই আনে।এই ঋতুসমূহৰ ভিতৰত দুটি ঋতুৱে আমাৰ ওপৰত অধিক ক্ৰিয়া কৰে।সেইবাবেই এই ঋতু দুটিৰ এটিক আমি ঋতুৰাজ আৰু আনটোক ঋতুৰাণী বুলি অভিহিত কৰো।বছৰটোৰ প্ৰাৰম্ভতে বসন্তই যিদৰে মনলৈ এক সুকীয়া ভাৱ কঢ়িয়ায়, সেইদৰে শৰতে অনা সুগন্ধিত বতাহজাকে কঢ়িয়াই আনে সেউজ কোমল কুসুমৰ লালিত্য।গ্ৰীষ্মৰ উষ্ণতাই ডেই পুৰি নিয়া শৰীৰক শৰতৰ সুগন্ধিত মলয়া,শেৱালি,বকুলৰ পৰশ আৰু কঁহুৱাৰ শুভ্ৰতাই মনলৈ প্ৰশান্তি আনে।জলাশয়ৰ নিৰ্মল স্ফটিক ধাৰা আৰু সুনীল গগণত উৰি থকা শুভ্ৰ কপহুৱা মেঘে মনত ন-শিহৰণ

আমি ব্ৰত পালন কৰিলে বা উপবাসে থাকিলে শৰীৰৰ  বৰ উপকাৰ হয়। উপবাস মানে দিনটো নোখোৱাকৈ থকা। কিছুমানে ৰাতিহে নোখোৱাকৈ থাকে।কিছুমানে সম্পূৰ্ণ এদিন একো নোখোৱাকৈ থাকে।পিছে অলপ পানী খাব লাগে।চল্লিশ বছৰৰ ওপৰৰ লোকসকলে সপ্তাহত এদিন অন্ততঃ ব্ৰত পালনেৰে পৌষ্টিক তন্ত্ৰক জিৰণি দিয়া ভাল। আমাৰ শৰীৰটো কিছুমান ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ কোষেৰে গঠিত।এই কোষবোৰৰ ভিতৰত সকলো কামেই সুন্দৰকৈ স্বতন্ত্ৰভাৱে চলি থাকে।ইয়াত কাম চলাবৰ বাবে শক্তিৰ আধাৰ হিচাবে আছে মাইট’কন্দ্ৰিয়া বুলি এবিধ ক্ষুদ্ৰ অংগাণু ।আমি খোৱা খাদ্যবস্তুবোৰৰ লাগতিয়ালখিনি শোষিত হৈ ক্ষুদ্ৰান্তৰ পৰা প্ৰতিটো কোষলৈ যায়গৈ।তাৰ

“মা, তই এইখিনিতে ৰ, পূজাথলীত দেখিছনে কিমান ভিৰ।তই সোমাব নোৱাৰিবি।তাতে বৰষুণো দি আছে, তই যাব নালাগে।ময়ে তোৰ আৰু ঘৰখনৰ মঙ্গল কামনা কৰি চাকি এগছি দি আহো।” কথাকেইটা কৈ সি অলপো পলম নকৰি ভিৰৰ মাজত সোমাই পৰিল।কিনকিনীয়া বৰষুণে ইতিমধ্যে মূষলধাৰৰ ৰূপ ল’লে। তেওঁ ৰৈ থকা দোকানখনত মানুহৰ ভিৰ। সকলোৱে বৰষুণৰপৰা নিজকে বচোৱাৰ বৃথা চেষ্টা কৰিছে।  এসময়ত বৰষুণ শাম কাটিলে।ৰৈ থকা মানুহবিলাক খৰধৰকৈ দোকানৰপৰা ওলাই ঘৰমুৱা হ’ল।এতিয়াহে যেন তেওঁ ভালকৈ উশাহ ল’ব পাৰিছে।ইফালে সিফালে কেউফালে চালে তেওঁ, জানোছা পুতেকক দেখা পায়। ক’তো

কৰম পৰৱ হৈছে চাহ-শ্ৰমিকসকলৰ অন্যতম কৃষিভিত্তিক উৎসৱ। এই উৎসৱৰ অন্তৰ্নিহিত উদ্দেশ্য নি:সন্দেহে বৃক্ষপূজা। ভাদ মাহৰ শুক্লা একাদশীত আয়োজন কৰা এই কৰম পূজাৰ অন্যতম আকৰ্ষণ হৈছে এই উপলক্ষে পৰিবেশন কৰা ঝুমুৰ নৃত্য-গীত। সেয়ে ভাদ মাহ সোমোৱাৰ লগে লগে চাহ-শ্ৰমিকসকলৰ ‘ উড়ল মন থিৰ নাহি।’ গতিকে সকলোৱে এই নৃত্য-গীতত ভাগ লয়। পূজাৰ তিনি, পাঁচ বা সাত দিনৰ আগতে উপবাসে থকা গাভৰুসকলে গা-পা ধুই নদীৰ ঘাটত ঢোল,তাল,বাঁহী আদি বজাই ধূপ-ধুনা জ্বলাই আৰতি কৰি নতুন কুলা বা পাচিত এটাত সকলোৱে একো আঁজলিকৈ বালি ভৰায়

প্ৰতি শৰতৰ প্ৰভাতী ফুলে ক’ব তোমাকেই মোৰ কথা প্ৰতি মেঘালী নিশা জোনে ক’ব তোমাকেই মোৰ বেথা  যদিও প্ৰকৃতিগতভাৱে কঁহুৱাৰ লগতে শেৱালিও ফুলিলে তথাপি এইবাৰ যেন শৰৎ বিষণ্ণ। এতিয়া শৰৎ যাবৰেই হ’ল।তথাপি একোতে আনন্দ দিব নোৱাৰিলে। এইবাৰ কাতি বিহুৰ ৰঙালী ৰূপ দীপাৱলীৰ চকু চাট মাৰি ধৰা পোহৰ আৰু কাণ তাল মৰা শব্দৰ ঠাইত  দেখিলোঁ কঙাল কাতি বিহু আৰু আন্ধাৰৰ দীপান্বিতা। তুমি কোৱাৰ দৰে ‘এন্ধাৰো সঁচা মোৰ  বহুত দিনৰে আপোন’ বুলি প্ৰমাণ কৰি দিলে। বোধহয় জুবিন গাৰ্গ আছিল এই শতিকাৰ শ্ৰেষ্ঠ ট্ৰেজিক চৰিত্ৰ যাৰ

‘কি কৰি আছা নো,ইমান যে নিশ্চুপ……! ………. “নোকোৱা একো ?” ………. “অভিমান নে কিবা !” ……… সন্ধিয়াৰ নিত্যকৰ্মৰ পিছতেই চাহ কাপ খাই আজৰি হৈ মোবাইলটো চোৱা অভ্যাস।বিভাগীয় কৰ্তৃপক্ষই পঠোৱা  কিছুমান বাৰ্তাৰপৰা পিছদিনাৰ কাৰ্যসূচীৰ বাবে সাজু হ’বলৈ সুবিধা হয়।  Whats  App টো অন কৰা লগে লগে এটি বিশেষ নাম্বাৰৰ পৰা অহা বাৰ্তাকেইটা চাই উত্তৰ নিদিয়াকৈ বহি আছে ৰাগিনী।বিৰক্তিত ক’বলৈ  থকাখিনিও  লিখিবলৈ মন যোৱা নাই ।  “জানা নদী পাৰৰ তোমাৰ প্ৰিয় ঠাইকণত আজি বহু সময় কটালো।ধূলিয়ৰী আবেলি,কি যে মায়াময় পৰিবেশ।সেউজীয়া বিৰিখজোপা এতিয়া

শিশুসকল সকলোৰে প্ৰিয়।যাৰ সমুজ্জ্বল জ্যোতিয়ে সকলোকে সন্মোহিত কৰিব পাৰে।দুখৰ অৱগুণ্ঠন খুলি বিলাব পাৰে উদিত সূৰুযৰ শুভ্ৰ জ্যোতি।শিশুসকল পৃথিৱীৰ প্ৰথম হিৰণ্ময়ী খোজ।শিশুৰ সান্নিধ্যৰ শুভ – নিৰ্মলজ্যোতিয়ে  সকলোকে বুৰাই ৰাখে।শিশুসকল আদি অনাদি এটা কবিতা।সঁচাকৈয়ে শিশুসকল এটি সদ্যস্নাতা জোনৰ দৰে চিকমিকাই থাকে।পূৰ্ণিমাৰ দ্বিতীয়া জোনটোৰ দৰে একলা দুকলাকৈ বাঢ়ি গৈ পূৰ্ণিমাৰ দিনা পৰিপূৰ্ণ হোৱাৰ দৰে শিশুসকলো সুশোভিত জোনাকেৰে তেজোদ্দীপ্ত হৈ পৰে ৷ শিশুসকলৰ শোভনীয় জোনাক,যাৰ তিৰবিৰণিয়ে জগতখন পোহৰাই ৰাখে।শিশু এটিৰ বুকুত যেন চিৰ খোদিত হৈ থাকে জোনৰ দেশৰ এটি সাধু আৰু ঈশ্বৰৰ নিনাদ ৷

পাহাৰৰ তলত এটা সুন্দৰ উপত্যকা। নদীৰ দুয়োফালে দুখন গাঁও।এখন কলংগাঁও, আনখন মধুৰীপুৰ। প্ৰতি বছৰে এই দুই গাঁৱৰ সীমান্তত অনুষ্ঠিত হয় বসন্ত উৎসৱ—ঢোল, পেপা, বাঁহীৰ সুৰে পাহাৰ-উপত্যকা গুঞ্জৰি উঠে। ডেকা গাভৰুৱে মিলি নাচ গান কৰে। এনে এটা দিনতেই প্ৰথমবাৰ লক্ষ্মী আৰু হিৰণৰ এজনৰ আনজনৰ ওপৰত চকু পৰিল। লক্ষ্মী আছিল কলংগাঁৱৰ, লাহিপাহি গাভৰু ,গাঁৱৰ সকলো অনুষ্ঠানত ধুনীয়াকৈ কাপোৰ পিন্ধি নাচিবলৈ যায়। হিৰণ আছিল মধুৰীপুৰৰ যুৱক,যাৰ বাঁহীৰ সুৰে পাহাৰৰ সকলোৰে অন্তৰ জয় কৰিব পাৰিছিল ।তেওঁ এজন নিপুণ শিল্পী। উৎসৱৰ দিনা সমূহীয়া নৃত্যত লক্ষ্মীক

জঙ্গল  বা বনৰ ভিতৰত নদীৰ আশে-পাশে হৰিণাবোৰ থাকে। হৰিণাই বনৰ আশে-পাশে থকা  নদীৰ ওচৰতে থাকি ভাল পায়।এবাৰ এজনী হৰিণীৰ পোৱালি জন্ম দিয়া সময় আহি পালেহি।তাই নদীৰ পাৰতে ঘাঁহনিৰ মাজতে এডোখৰ সুন্দৰ ঠাই বাচি ল’লে। ইয়াতেই তাই পোৱালি প্ৰসৱ কৰিব। লাহে লাহে তাইৰ প্ৰসৱৰ সময় আহি পালে  আৰু এটা সময়ত পোৱালি জন্ম দিয়াৰ বিষ বেদনা আহিল ।  বিধিৰ কি বিধান!এনে সময়তে তাইৰ চাৰিওফালে বিপদৰ সংকেতে দেখা দিলে। হৰিণীজনীয়ে নিজৰ বিপদৰ সংকেত পাই  পাহাৰৰ ওপৰলৈ উঠি গ’ল।ওপৰলৈ গৈ থাকোঁতে দেখিলে, আকাশখন মেঘে

অৰূপবাবু-অৰূপ ৰতন সৰকাৰ- এঘাৰ বছৰ পিছত পুৰীলৈ ফুৰিবলৈ আহিছে। এইবাৰ চহৰখনত কিছুমান পৰিৱৰ্তন চকুত পৰিছে।বহুতো নতুন নতুন ঘৰ, নতুনকৈ বনোৱা কেইটামান ৰাস্তা, সৰু-ডাঙৰ কেইখনমান হোটেল; কিন্তু সাগৰৰ পাৰলৈ আহি বুজিব পাৰিলে যে এইটো বস্তু কেতিয়াও সলনি হ’ব নোৱাৰে। তেওঁ য’ত আহি উঠিছেহি, সেই সাগৰিকা হোটেলৰপৰা সাগৰ দেখা নগ’লেও, ৰাতি হোটেলৰ বাসিন্দাসকলৰ কথা-বতৰা বন্ধ হৈ গ’লে স্পষ্টকৈ সাগৰৰ ঢৌৰ শব্দ শুনা যায়। সেই শব্দ শুনিয়েই কালি ৰাতি অৰূপবাবু বাহিৰলৈ ওলাই আহিছিল। তেওঁ পুৰীলৈ কালিয়েই আহিছিল। দুপৰীয়া কেইটামান দৰকাৰী বস্তু কিনিবলগীয়া আছিল