: মা,এয়া চোৱা চোন। আজি আমাৰ দ্বিতীয়  সামূহিক পৰীক্ষাৰ বহী দিছে।তুমি চহী কৰি দিয়াৰ পিছত আকৌ চাৰৰ হাতত ঘূৰাই দিব লাগিব। : ভাল হৈছে সোণটো।আগলৈ আৰু ভাল কৰিবলৈ যত্ন কৰিবা। : মা ,আৰু বেছি ভাল ফলাফল দেখুৱাবলৈ মই কেই ঘণ্টা পঢ়িব লাগিব? : এতিয়া যদি অষ্টম শ্ৰেণীত চাৰি ঘণ্টা সময় পঢ়িছা নৱম  শ্ৰেণীলৈ উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ছয়  ঘণ্টা সময় পঢ়িব লাগিব।সময় বঢ়োৱাৰ নিচিনাকৈ মোৰ কথাবোৰত আগতকৈ বেছি গুৰুত্ব দিয়াৰ লগতে সময়মতে খোৱা ,শোৱা আৰু উঠাতো গুৰুত্ব দিব লাগিব। : মা,

তোমাৰ কাজল সনা সজল নয়নৰ আশাৰ ৰেঙণিৰপৰা  কোনোমতেই ওভোটাই আনিব পৰা নাই মোৰ নিঠৰ দুচকু। বাৰে বাৰে বিচাৰি বিচাৰি চলাথ কৰিছোঁ তোমাৰ হৃদয়লৈ যোৱাৰ ধূলিময় পথৰ আদিম ঠিকনা। ফাগুনৰ বা-মাৰলি পছোৱাই অকাই-পকাই উৰুৱাই নিয়া সোঁৱৰণিৰ সৰাপাতৰ বিষাদবোৰ সামৰি সাৱটি বুটলি ল’ম নিভৃত কোণত। আঁউসীৰ আন্ধাৰৰ পুৱতি নিশাত নির্জন জয়ালতাৰ বুকু ভাঙি গৰজি উঠে পূৰ্ণিমাৰ জোন যেন তোমাৰ মুখখন, হাবাথুৰি খাই বিচাৰি যাওঁ চাতক চৰাইৰ চুবুৰীত তোমাক বিচাৰি, বিচাৰি। আহিবা,ৰান্ধনি বেলিৰ ক্ষণত হ’লেও তুমি অহাৰ পথত ফুলি ৰ’ব গধূলি গোপাল, মোৰ

পুৱাৰেপৰা দিনটো ব্যস্ততাৰে পাৰ হৈ গ’ল। সন্ধ্যাৰ পুনৰ এক হুলস্থুলীয়া পৰিবশ ঘৰখনত। মালতীয়ে নিৰ্বিকাৰভাৱে নিজৰ কামবোৰ কৰি আছে যদিও পৰিয়ালৰ মানুহৰ চেপা গুণগুণনিয়ে কাণত থহৰ থহৰকৈ বিন্ধিছে। আপোন বুলি ভবা মানুহবোৰে যেতিয়া কাঁইটে বিন্ধাৰ দৰে কথা কয়, সহিবলৈ বৰ টান হৈ পৰে। সোমাই পৰে সেই শব্দৰ হুলডাল বুকুৰ ভিতৰত থকা অকণমানি হৃদয়খনত। উলিয়াবলৈ চেষ্টা কৰিলেও দকৈহে সোমাই যায়। ৰি ৰিকৈ বিষ এটাই অহৰ্নিশে আমনি কৰি, কাকো ক’ব নোৱাৰা কথাবোৰে এক বুজাব নোৱাৰা বেথা দিয়ে। বাহিৰত পুনৰ উখল-মাখল লাগিল “দৰা পালেহি,

কবিতা ভালপোৱা মানুহ এজনৰ লগত হঠাতেই মুখামুখি হল  কিন্তু কেনেকৈ নো কম!! তেওঁ নিজেই এটা কবিতা  দেখোন সহজ,সমান্তৰাল, খোকোজা নলগা এটা সহজ কবিতা কিন্তু… কবিতাৰো নিজশ্ব  কাহিনী থাকে সেই কাহিনীকে তেওঁ কৈ  গ’ল আৰু ময়ো হৈ পৰিলো প্ৰেমিক চৰাই……. সেই কবিতা ভাল পোৱা মানুহজনে হেনো বুকুত কঢ়িয়াই ফুৰে হাজাৰ প্ৰেমৰ সফুৰা তেওঁ কয়- “যিমান দূৰ একেলগে গলে পাৰ হব পাৰি সকলো নদী সকলো পাহাৰ সকলো সাগৰ অথবা জীৱনৰ সকলো চাকনৈয়া, তেনে বিশ্বাস আছে যদি আজীৱন কাষত থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিব পাৰোঁ

ৰাতুলৰ চাকৰি পোৱাৰ খবৰটো কম সময়তে অঞ্চলটোত বিয়পি পৰিল। তিনি আলিত দিনটো কেৰম খেলি সময় পাৰ কৰা কেইটাই আলোচনা কৰিবলৈ ধৰিলে।  “আমিহে তাক বুৰ্বক বুলি ভাবিছিলো,  দেখিলি সি চৰকাৰী চাকৰি লগাই দিলে।”  সাবিত্ৰীৰ কষ্টৰ সাৰ্থক হ’ল। নিয়োগ পত্ৰ আনিবলৈ ওলাই পুতেক ৰাতুলে মাকৰ সেৱা লৈ নিশাৰ বাছত গুৱাহাটীলৈ গ’ল। বিছনাত পৰি পৰি সাবিত্ৰীয়ে ভাবিলে ‘পুতেকৰ ভাল খবৰটো পাবলৈ বাপেকটো জীয়াই নেথাকিল। জীয়াই থকা হ’লে পুতেকৰ উপাৰ্জন টকাৰে চিকিৎসা কৰি মানুহটো কিছুদিন জীয়াই থাকিল হেঁতেন।’ তিনি আলিৰ কেৰম খেলি থকা কেইটাই

কবিতাক সংজ্ঞাৰে বান্ধি ৰাখিব পাৰিনে?কবিতা ৰচনাৰ বাবে কোনেও কোনো ধৰাবন্ধা নিয়ম বা শৈলী নিৰ্ধাৰণ কৰি নিদিলেও বিভিন্ন সময়ত কবি- সমালোচক, দাৰ্শনিক পণ্ডিতে কবিতাৰ সংজ্ঞা দি থৈ গৈছে৷কাশ্মীৰী কবি, সাহিত্যিক-সমালোচক আনন্দবর্ধনে এক হাজাৰ বছৰৰ আগতেই ইঙ্গিতেই কবিতা বুলি কৈ গৈছে৷ ইংৰাজ কবি, নাট্যকাৰ, সাহিত্য সমালোচক টি.এছ. এলিয়টে কবিতাই অর্থ বুজি পোৱাৰ আগতেই পাঠকক কিবা এটা দিয়ে বুলি কৈ গৈছে৷প্রায় আঢ়ৈ হাজাৰ বছৰৰ আগতে এৰিষ্টটলে দিয়া কবিতাৰ সংজ্ঞামতে — ‘Poetry is a recreation of reality’. ইংৰাজ কবি, সমালোচক মেথিউ আর্ণল্ডে কৈ গৈছে—

 ‎ সংক্ষিপ্ততে অস্তৰাগ ‎ গ্ৰন্থৰ প্ৰকাৰ : উপন্যাস ‎ গ্ৰন্থকাৰ : হোমেন বৰগোহাঞি ‎ প্ৰকাশক : শ্ৰীভূমি পাবলিচিং কোম্পানী ‎ ৭৯ মহাত্মা গান্ধী ৰ’ড ‎ কলকাতা — ৭০০০০৯ ‎ প্ৰথম প্ৰকাশ : আগষ্ট ১৯৮৬ ‎ দ্বিতীয় প্ৰকাশ : এপ্ৰিল, ১৯৮৯ ‎( ইতিমধ্যে গ্ৰন্থখনৰ নটা সংস্কৰণ প্ৰকাশ পাইছে । ২০১৮ চনৰ অক্টোবৰত গ্ৰন্থখনৰ নৱম সংস্কৰণটো  ষ্টুডেণ্টচ্ ষ্ট’ৰচে প্ৰকাশ কৰি উলিয়াইছে । ) ‎মূল্য : ১১০ টকা    ‎পৃষ্ঠা : ১২৬ ‎OLD AGE : THE  ‎CROWN OF LIFE, OUR ‎PLAY’S LAST ACT . ‎বাৰ্ধক্য

ঘৰৰ কাষতে মানে নাতি দূৰত নতুনকৈ পতা বৃদ্ধাশ্ৰম খনলৈ  প্ৰাত: ভ্ৰমণলৈ অহা যোৱা কৰোঁতে দুয়ো ঘূৰি ঘূৰি চাই যায় জানোচা কোনোবা চিনাকি আৱাসী আছে নেকি! হেৰা!ভালকৈ সুধি পুছি ল’ব লাগিব।কি ঠিক আজিৰ ব্যস্ত পৃথিৱীত এদিন এইখনেই আমাৰ শেষ ঠিকনা হ’ব পাৰে ! *******

অভিমানী বৰ্ষা তোমাৰ হিয়াৰ বিননিত আনন্দৰ উল্লাস মৰহি যায়, নিশ্চুপ হুমুনিয়াহ কাঢ়ি বিষাদময় বিচ্ছেদত তপ্ত অশ্ৰুৰ বন্যা নামে গোপনে সময়চক্ৰত আবতৰীয়া ঋতুৰ বিষণ্ণতা । আলিমূৰৰ কেঁকুৰিত হেৰায় শৰৎ-হেমন্ত স্মৃতি ভৰা সৰাপাতত বাট চাই ৰওঁ আকৌ আহিব দুনাই । শীতৰ বিষণ্ণতা কুঁৱলীঘন নিশাৰ ৰহস্যত, পুৱতিৰ বেলিৰ আন্ধাৰ-পোহৰৰ মালিতা, পুৰণি নিহালিৰ ঠেহ কপাহ কোমল উম হেৰুৱায় নিছলাৰ শেতেলিত। গাভৰু নৈখনে বিনায় শীৰ্ণকায় হৈ পৰা দেহটোত স্নিগ্ধ-সেউজ আৱৰণ খহি জিলিকিছে বিষণ্ণতাৰ ৰঙ অথচ ভৰুণ হালধীয়া পথাৰত শুনো কলৰৱ আকাংক্ষিত সাত সাগৰৰ সিপাৰৰ আলহী

জয়জয়তে শ্ৰদ্ধাৰ ই-আলোচনীখনৰ লগত জড়িত প্ৰত্যেকগৰাকী সদস্য সদস্যা,”শব্দচিত্ৰ_জীৱন জিজ্ঞাসা”ত নিজৰ লেখা প্ৰকাশ কৰিবলৈ দি আমাক উৎসাহিত কৰা শ্ৰদ্ধাৰ প্ৰতিগৰাকী কবি,লেখক,লেখিকালৈ আমাৰ আন্তৰিক শুভেচ্ছা ও ধন্যবাদ থাকিল। আমাৰ বাবে যোৱা সময়ছোৱা বিশেষকৈ ২০২৫ বৰ্ষটোৰ শেষলৈকে আমি অসমৰ বহুকেইগৰাকী শিল্পী, সাহিত্যিক আৰু অসমৰ পুৰোধা ব্যক্তিক হেৰুৱালো। তাৰে ভিতৰত আমাৰ হিয়াৰ আমঠু জুবিন গাৰ্গ,ৰাজীৱ শদিয়া,চৈয়দ চাদুল্লা,দীপক শৰ্মা,প্ৰফুল্ল গোবিন্দ বৰুৱা,ৰামচৰণ ভৰালী,জ্ঞানদা কাকতি,অনুভৱ তুলসী,হেমন্ত দত্ত,ফাইলাও বসুমতাৰী,তিমথী দাস হাঞ্চে,গায়ত্ৰী হাজৰীকা,নলিনী বৰুৱা,সমৰ হাজৰীকা,প্ৰদীপ বৰুৱাকে আদি কৰি পুণ্যাত্মাসকলে আমাক এৰি থৈ পৰলোকলৈ  গতি কৰিলে।এই বিদেহী পুণ্যাত্মাসকলৰ চিৰশান্তি কামনাৰে