মধ্যবিত্তৰ চোলাটো পিন্ধি, এৰি অহা পদপথত আধৰুৱা সপোন.. আন্ধাৰত জোনাকী বাট খেপিয়াই, পুৱাৰ হুমুনিয়াহ আৰু টুথপেষ্টৰ টিউৱ চেপি-চেপি আত্মবিভোৰ! সন্মুখত টিপ্ টিপ্ কৈ পানী পৰা নলৰ লগত একাত্ম। মাৰ মাতত তন্দ্ৰা ভাঙি, গৰম চাহৰ তপত ধোঁৱাত উৰি যায় বসন্তৰ আনন্দ.. ভন্টিৰ পঢ়া টেবুলত পৰি ৰয় উকা পৃষ্ঠাৰ দস্তাবেজ। দেউতাৰ পুৰণি কামিজৰ বুটাম চিলাই পাৰ হয় মাৰ জীৱন। ককাদেউতাৰ আৰামী চকীত অলৰ-অচৰ আইতায়ে মাৰে শুকান কাহ… বৈদ্যুতিক বিল, ৰন্ধন গেছৰ চিলিণ্ডাৰ, মোবাইল, টিভিৰ ৰিচাৰ্জৰ উপৰিও দেউতাৰ মন মগজুত বাহ লয় আৰু

যিবোৰ জন্তু অন্য জন্তুৱে মাৰি খাদ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে সেইবোৰক চিকাৰ বুলি কোৱা হয়। যেনে:- হৰিণা, শহাপহু ইত্যাদি। যিবোৰ জন্তুৱে অন্য জন্তু চিকাৰ কৰি বা মাৰি খায় সেইবোৰক চিকাৰী জন্তু বুলি কোৱা হয়। যেনে:- বাঘ, সিংহ ইত্যাদি। পৰিৱেশৰ লগত মিলি থাকিবলৈ এই দুইবিধ জন্তুৰে বিশেষ কিছুমান বৈশিষ্ট্য আছে। চিকাৰী জন্তুবিলাকৰ চকু আগফালে থাকে যাতে ই চিকাৰটোৰ দূৰত্ব বুজি পায় আৰু খেদি গৈ ধৰিবগৈ পাৰে। যদি ইহঁতে চিকাৰ বেগাই গৈ বা লুকাই থাকি জাপ মাৰি হ’লেও ধৰিব নোৱাৰে তেতিয়া ইহঁত খাবলৈ

অতিথিঃ জয়ন্ত মাধৱ বৰা, সাহিত্য অকাডেমী বঁটাপ্ৰাপক,গল্পকাৰ, বিশিষ্ট ঔপন্যাসিক তথা শিশু সাহিত্যিক। সাক্ষাৎ গ্ৰহণঃ ববিতা শৰ্মা ববিতা শৰ্মা – নমস্কাৰ মহাশয়। কথোপকথনৰ প্ৰাৰম্ভতে আপোনাক শ্ৰদ্ধা জনাইছোঁ।  প্ৰথমে জানিব বিচাৰিম আপোনাৰ সোণোৱালী শৈশৱৰ বিষয়ে। শৈশৱ কালৰ এনে কোনো এনে স্মৃতি আছে নেকি, যাক আপুনি আজিও পাহৰা নাই?  জয়ন্ত মাধৱ বৰা – মোৰ শৈশৱ অতিবাহিত হৈছিল গাঁৱত৷ বৰ্তমান গোলাঘাট জিলাৰ এখন ভিতৰুৱা গাঁৱত৷ ‘‘কাকডোঙা’’ নামৰ নৈখন, গাঁৱৰ নামঘৰটো, এখন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়, সৰু সৰু কেইখনমান বাঁহনি আৰু বিস্তীৰ্ণ ধাননি পথাৰ, এয়াই আছিল মোৰ

‘অৰুণোদই’; প্ৰথম অসমীয়া আলোচনী তথা বাতৰি কাকত। খ্ৰীষ্টধৰ্ম প্ৰচাৰৰ উদ্দেশ্যে অসমৰ মাটিত ভৰি দিয়া আমেৰিকান ব্যপ্তিষ্ট মিছনেৰীসকলৰ দূৰদৰ্শিতা আৰু সদিচ্ছাৰ ফলশ্ৰুতিত ১৮৪৬ চনৰ জানুৱাৰী মাহত শিৱসাগৰৰ মিছন প্ৰেছৰ পৰা ছপা হৈ ওলায় অসমীয়া সংবাদ-পত্ৰৰ বাটকটীয়া এই কাকতখন। অষ্টাদশ শতিকাৰ শেষছোৱা সময় অসমৰ ৰাজনৈতিক ইতিহাসৰ এক দুৰ্যোগেৰে ভৰা সময়। আহোম ৰাজতন্ত্ৰৰ দুৰ্বলতা আৰু গৃহকন্দলে অসমৰ ৰাজনীতিলৈ অস্থিৰতা আনিলে। ১৭৬৯ চনৰ পৰা ১৭৯৪ চনলৈ চলা মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ, ঊনবিংশ শতিকাৰ আগভাগতে দেখা দিয়া দন্দুৱাদ্ৰোহ আৰু ১৮১৬ চনৰ পৰা ১৮২৪ চনে উপৰিযুৰ্চ্যভাৱে তিনিবাৰকৈ মানৰ

এসময়ত এটা ঈগল আৰু এটা হেপা এজোপা ডাঙৰ ওক গছত ওচৰা-ওচৰিকৈ বাস কৰিছিল। ঈগলৰ বাহটো আছিল গছজোপাৰ একেবাৰে ওখ ডাল এটাত আৰু হেপাৰ গাঁতটো আছিল গছজোপাৰ শিপাৰ ওচৰত। সিহঁত দুটা বন্ধুও নাছিল, কিন্তু সিহঁতৰ মাজত একো কাঁজিয়া-পেচালো নাছিল। দুয়ো নিজৰ নিজৰ মতে চলি আছিল। এদিন ক’ৰবাৰ পৰা মেকুৰী এজনী আহি, গছজোপাত বগাই বগাই ঈগলৰ বাহটোৰ ওচৰ পালেগৈ। তাই ঈগলটোক ভাল লগা সুৰেৰে ক’বলৈ ধৰিলে,”বন্ধু, তুমি ইমান ওচৰতে থকা বিপদৰ কথাও একো গম পোৱা নাই। হেপাটোৱে গছজোপাৰ তলখন একেবাৰে খান্দি পেলালে।

জুন মাহৰ ১ তাৰিখ। শব্দচিত্ৰ গোটৰ মুখ্য প্ৰশাসক অৰবিন্দ গোস্বামী দাদাৰ পৰা Message এটা আহিছিল এনেদৰে – “ফোন এটা কৰিবাচোন, কিবা এটা জৰুৰী কথা আছিল”। Message টো পাই দাদাক ফোন কৰোঁতে তেওঁ ক’লে যে “তোমাক দায়িত্ব এটা দিম বুলি ভাবিছোঁ”। মোৰ মনত আলোচনীৰ সম্পাদনাৰ কথা বুলি ভাবৰ উদয় হৈছিল যদিও গোটৰ কিবা বেলেগ কথাও হ’ব পাৰে বুলি ভাবি অনুসন্ধিৎসু মনেৰে দাদাক কি দায়িত্ব বুলি সোধাত দাদাই এইবাৰ শব্দচিত্ৰ জীৱন জিজ্ঞাসা ই-আলোচনীখনৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্ব দিছোঁ বুলি ক’লে। যিহেতু ইয়াৰ আগতে মোৰ

অনল গাঁওখনৰ ভিতৰতে সৰবৰহী ল’ৰা৷ সুদৰ্শন, মিষ্টভাষী বুলি সকলোৰে মাজত জনপ্ৰিয়৷ স্কুলতো তাক সকলোৱে বৰ ভাল পায়৷ পঢ়া-শুনাত অত্যন্ত চোকা নহ’লেও সুন্দৰ কণ্ঠৰ অধিকাৰী অনলৰ গান শুনি সকলোৱে মুগ্ধ হৈ পৰে৷ পিছে তাৰ নাম চৌদিশে বিয়পি পৰিছে সি মঞ্চস্থ কৰা নাটকবোৰত তাৰ অনবদ্য অভিনয়ৰ কাৰণে৷ প্ৰতি বছৰেই স্কুলৰ বাৰ্ষিক সাংস্কৃতিক সমাৰোহত সি শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ সন্মান পাবই৷ যোৱাবেলি আন্তঃৰাজ্যিক স্কুল নাট সমাৰোহতো সি শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ সন্মান বুটলিবলৈ সমৰ্থ হৈছিল৷ এই বছৰ সি নৱমমান পাইছে৷ ছাত্ৰ একতা সভাৰ সাংস্কৃতিক সম্পাদকৰ দায়িত্ব তাকে

দেউতাকে নতুনকৈ কিনা এই পুৰণি ঘৰটোলৈ আহি বাসুৰ বৰ ফূৰ্তি লাগিছে। এই ঘৰটো সিহঁতে আগতে থকা ৰে’ল কোৱাৰ্টাৰটোৰ নিচিনা ঠেক-ঠুক, উঁৱলি যোৱা মুঠেও নহয়। যথেষ্ট আহল-বহল, ছাঁ-পোহৰে খেলা কৰি থকা ভাললগা এটা ঘৰ। ঠায়ে ঠায়ে কেনেকুৱাকৈ লুকা-লুকি খেলি থকাৰ দৰে হঠাতে একোটা খটখটি, তাৰ গাতে লগাকৈ একোটা সৰু কোঠা, চিৰিৰপৰা নামিয়েই হঠাতে পায় এখন বাৰান্দা! আৰু এই সকলোবোৰতকৈ ভাল লগাটো হৈছে ভালেমান বেৰত লাগি থকাকৈ থকা আলমাৰীবোৰ। সৰু-ডাঙৰ বিভিন্ন জোখৰ। পুৰণা পুৰণা সেই আলমাৰীবোৰ খুলিলে কেনেকুৱা ধৰণৰ উহুমা-উহুম সেমেকা গোন্ধ

চিগাৰেটৰ ধোঁৱাবোৰ উৰি ফুৰে, নাঙঠ দেহত আৱৰণ সানে উকা কলিজাত অকণ ৰঙা তেজ! হৃদয় কঁপাই‌ জী উঠে অতীতৰ ভঙা ৰাজহাড়। গছৰ এখিলা শুকান পাত নিস্তেজ হৈ পৰি ৰয় আলিবাটত; কোনোবাই এদিন তুলি লয়  আৰু ৰূপ দিলে মহাকাব্যৰ। মাৰ্চেল প্ৰুষ্টৰ কথাষাৰলৈ মনত পৰিল। চিটি বাছৰ ভিতৰত  এজন নিউৰ’টিকক দেখি সকলোৰে মনত আতংক। তেওঁ ক’লে ভয় নকৰিবা‌ মই লিখি আছোঁ।। *******

মানুহৰ জীৱনত সংঘাত, হতাশা, নিৰাশা এই অনুভূতিসমূহ জীৱনৰ সুখ-দুখৰ দৰে একে মুদ্ৰাৰে গঢ়া। এনে কোনো মানুহ নাই, যি জীৱনত কোনো সংঘাতৰ সন্মুখীন হোৱা নাই অথবা সংঘাতৰ হেঁচাত হতাশাগ্ৰস্ত হোৱা নাই। আচলতে নোহোৱাটোহে অস্বাভাৱিক। এই কাৰণেই অস্বাভাৱিক বুলি কৈছোঁ – আমি তেজ-মঙহেৰে গঠিত, আৱেগ-অনুভূতিৰে সংপৃক্ত আৰু ভাল-বেয়াক উপলব্ধি কৰিব পৰা জীৱ। আমাৰ জীৱনলৈ অহা বিভিন্ন পৰিস্থিতিয়ে অথবা বাস্তৱৰ কঠিনতাৰ মেৰপেচে কঢ়িয়াই অনা সংঘাতে আমাক বহুসময়ত হতাশ কৰে আৰু নিৰাশাত ভোগায়। হতাশ হ’লে মানুহ ভাগি পৰে, আনকি সংঘাত আৰু হতাশাই মানুহক নিজৰ