অ’ আইতা, জেঠৰ প্ৰখৰতা শৰতত যে দেখিলো! আইতা, এইবাৰ কাতিমহীয়া শুকুৱাম দেই কলাখাৰ।   বোপাই, আমাৰেই মূঢ়তা, প্ৰকৃতিয়ে কৰিছে শত্ৰুতা, ছিৰালফাট দিছে চাগৈ আহিনৰ গাভিনী পথাৰ।   সোণটোৱে ক’লে, সুমেৰু হেনো গলিছে, কুমেৰুও গলিছে, চৌপাশে দুঠেঙীয়াই জ্বলাইছে জুই।   বেচিদিন আৰু নাই বেপেৰুৱা নহ’বি ভাই, নহৱ যদি তহঁত সচেতন, ইয়াৰ ঔষধো পাবলৈ নাই নাথাকিবি দেই শুই।   এডাল কাটিলে দহডাল ৰুবি পিতায়েৰাই আদৰ্শ দেখুৱাই থৈ গ’ল।   পিতায়েৰাও মৰিল তহঁতৰ বচনো লৰিল, সকলো ভৰপূৰ বাৰী কৰি তহিলং মৰুভূমি হেন হ’ল।

মাজ নিশা মোৰ কোঠাৰ খিৰিকীখন খুলি দিলোঁ শীতল  বতাহ এজাক ভিতৰলৈ বৈ আহিল বাউলি হৈ পৰা খিৰিকীৰ পৰ্দাবোৰে  এফালৰপৰা আনফালে  বাৰে বাৰে কোবাই গ’ল, আকাশলৈ জুমি চাই দেখোঁ সীমাহীন নিস্তব্ধতাত জোনাকবোৰ নিথৰ হৈ ৰৈ আছে। উফ্…… সুখৰ সংজ্ঞা বিচাৰি হাহাকাৰ কৰা মোৰ চকু হালত এয়া চোন এক শান্তিৰ নিশ্বাস। দুৱাৰ খুলি বাহিৰলৈ বুলি ওলাই গ’লোঁ, চিগাৰেট এটি জ্বলাই  আকাশৰ ফালে একেথৰে চাই ৰ’লোঁ। ওঁঠৰ ফাঁকেৰে ধোঁৱাবোৰ  আকাশৰ ফালে অকোৱা পকোৱা কৈ বতাহৰ বুকুত হেৰাই গ’ল। এনেকৈ বহুতো নিশা নিজৰ মাজত হাজাৰটা

শাশ্বত নিৰাকাৰ  কোমল মসৃণ  বাৰিধাৰ।  মানুহৰ সিৰে সিৰে  মানুহৰ তেজে তেজে  বৈ আছে এধাৰ বাৰি,  যিধাৰ বাৰিৰ পৰশত  মৰুভূমি জীপাল হৈ উঠে  সেউজীয়াবোৰ হৈ উঠে ঘনঘোৰ।  বাৰিধাৰ……… দূৰণিৰ মেঘ হৈ  ৰিমঝিম বৰষুণ হৈ  হিম চেঁচা  নিয়ৰৰ টোপাল হৈ  পাখি মেলি উৰি আহে  এটি বাখৰুৱা প্ৰাণ হৈ,  অশান্ত সাগৰ সমান  মৰম বিচাৰি।  Be like water  It is the softest  But it can destroy the hardest. *******

সুমধুৰ কণ্ঠত  বাজি উঠিছিল আৰ্তজনৰ দুখৰ হুমুনিয়াহ। ৰ’দৰ  ছাঁ বিচাৰি পাখি পাখি লগা থুনুকা মনেৰে মানুহ বিচাৰি ফুৰা সপ্ত সুৰৰ অৱসান। ছাই হৈ গ’ল নিমিষতে সোণাপুৰৰ কমাৰকুছিত। লুণীয়া সাগৰৰ পানীত, জনতাৰ সাগৰত সাঁতুৰি  মহানায়ক গুচি গল  জোনবাইৰ  দেশলৈ। তোমাৰ ঠিকনা  সলনি হ’ল। তোমাৰ গানৰ সুৰেৰে   গানৰ মাজতে জ্বলি জ্বলি শেষ  হ’ল তোমাৰ পাৰ্থিৱ  শৰীৰ। জন সমুদ্ৰৰ জোৱাৰত নিনাদিত কণ্ঠত মায়াৱিনী  ৰাতিৰ গান। ইমান মানুহৰ অন্তৰ  মাথোঁ গানেৰে জয় কৰিব পৰা উদাত্ত কণ্ঠৰ গৰাকী তুমি ঈশ্বৰৰ সন্তান। হেজাৰ লক্ষ জন গুণমুগ্ধ,

২০১৪ চনৰ কথা। গ্ৰীষ্ম বন্ধত শ্বিলঙলৈ যোৱাৰ পৰিকল্পনা কৰিলোঁ। লগত আমাৰ গিৰীহঁতৰ সহকৰ্মী মনোজ দত্তৰ পৰিয়ালটো ওলাল। মুঠতে আমি সাতজন। আমাৰ চাৰিজন আৰু তেওঁলোকৰ তিনিজন। কিন্তু কি হ’ব! গ্ৰীষ্মৰ বন্ধৰ পিছদিনাৰ পৰাই গৰম দিনত হোৱা সেই আপদীয়া জ্বৰটো আহি লগ ল’লেহি। প্ৰথমে গিৰীহঁতৰ, তাৰ পাছত মোৰ পাল। জ্বৰ ভাল নহয় হে নহয়। যাবলৈ নাপাব বুলি ল’ৰা-ছোৱালীকেইটাৰ মনবোৰ বেয়া। অৱশেষত জ্বৰে লগ এৰিলে। ১৫ জুলাই সোমবাৰে যোৱাটো ঠিক কৰিলোঁ। অনলাইনতে সকলো ঠিক হ’ল। পুৱা সাত বজাত এখন ইন’ভা গাড়ীৰে শ্বিলং অভিমুখে

পূৰ্বতে অসমৰ প্ৰতিখন সম্ভ্ৰান্ত পৰিয়ালৰ এখন চিনাকি মুখ আছিল ঢেঁকী। সংস্কৃতিৱান বহুলোকৰ ঘৰত চ’ৰাঘৰ, আখলঘৰ, গোহালিঘৰ, ভঁড়ালঘৰ, তাঁতশাল, বাটচ’ৰা থকাৰ দৰে ঢেঁকীশালৰো আছিল এক অনন্য মাদকতা। এই ঢেঁকীশাল ব্যৱহাৰ কৰিয়েই অসমীয়া থলুৱা চহা লোকসকলে আমন্ত্ৰণ জনাইছিল অসমীয়াৰ বাপতিসাহোন বিহুক। ঢেঁকীৰ আছিল অসমীয়া কৃষিজীৱি জীৱনৰ লগত এক এৰাব নোৱাৰা সম্পৰ্ক। বিহু অহাৰ লগে লগেই‌ যেন  ঢেঁকীৰ সোণত সুৱগাহে চৰে। গাঁওখনৰ সকলোৰে ঘৰত ঢেঁকী নাথাকে বাবেই বহুলোকে ঢেঁকীশালৰ গৰাকীৰ ঘৰত পুৱাৰপৰাই খাপ দি ৰৈ থাকে।  ৰ’বলৈ অলপো আহৰি নাপায়। জীয়ৰী-বোৱাৰীহঁতৰ ভৰিৰ গচকত

সোমেশ্বৰঃ  ফোনটো মোৰ লগতেই থওঁ। তথাপিও পত্নী যেতিয়া ওচৰত থাকে তেতিয়া অলপ আঁতৰাই ৰাখোঁ। যেতিয়াই তেতিয়াই শাওনীয়ে ফোন কৰিলে যাতে বিপদত নপৰোঁ, অলপ লুকুৱাই থোৱাই ভাল বুলি ভাবোঁ। শাওনীৰ নম্বৰটো ম’বাইলত দীপক নামেৰে চেভ কৰিছোঁ। দীপক মোৰ ল’ৰালি কালৰ বন্ধু। মাজে মাজে মোৰ পত্নীয়ে মোৰ ফোনটো লৈ কিবাকিবি চায়। মোক কিবা সন্দেহ কৰে যদিও নাজানো। মোক সুডোকু খেলিবলৈ লাগে বুলি কয়। সুডোকু খেলি কি ভাল পায় নাজানো। মই দুই তিনিবাৰ খেলি চাইছিলোঁ, একেবাৰে বাজে খেল। ওপৰ-তল, দীঘে-পথালিয়ে, কোণা-কোণিকৈ ইমান নম্বৰৰ

‘‎শব্দচিত্ৰ জীৱন জিজ্ঞাসা’ ই-আলোচনীৰ সম্পাদকীয় লিখনিৰ নঙলামুখতে শব্দচিত্ৰ গোটৰ প্ৰশাসকবৃন্দৰ লগতে সমূহ সদস্য-সদস্যাক ভক্তিভৰা সেৱা নিবেদন কৰিছোঁ। এই ই-আলোচনীখনৰ সম্পাদিকা হিচাপে সেৱা আগবঢ়াবলৈ পাই মই নিজকে ধন্য মানিছোঁ। লগতে মোৰ দৰে এগৰাকী অভাজনক সম্পাদিকাৰ দৰে এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ দায়িত্ব প্ৰদান কৰাৰ বাবে শব্দচিত্ৰ গোটৰ মুখ্য প্ৰশাসক অৰবিন্দ গোস্বামী দাদা প্ৰমুখ্যে গোটৰ সকলো সদস্য-সদস্যাকে আন্তৰিক ধন্যবাদ আৰু কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিছোঁ।  ‎‎“সাহিত্য হৈছে এটা জাতিৰ দাপোণস্বৰূপ”। এইশাৰী উক্তি জনগণৰ মুখত উচ্চাৰিত হ’লেই সাহিত্য সৃষ্টি নহয়। সাহিত্য সৃষ্টি কৰিবলৈ হ’লে অধ্যয়ন কৰাটো অপৰিহাৰ্য। লেখকৰ

: হেৰা, দাখন ক’ত আছে? : দাখন কিয় লাগে ? :- ভাবিছোঁ কামলৈকে যাওঁ। : ডাক্তৰে মানা কৰিছে, গাটো ভালকৈ সুস্থ নোহোৱালৈ ক’লৈকো যাব নোৱাৰে আপুনি। প্ৰেছাৰটোও high হৈ আছে বহুত, ঘৰখন মই চলাম নহয়। : হ’ল বুলি লোকৰ ঘৰত তুমিনো কিমান কাম কৰিবা? লোকৰ মতাৰ লেতেৰা চাৱনিবোৰ চকু মুদি আৰু ইহঁত দুটাক সদায় কি তুমি শুদা ভাত খুৱাবা নেকি? : পৰিস্থিতিত তেনেকৈ চলিব লাগিব, দুদিনমান হে ! সেই বুলি বেমাৰী দেহাৰে কামলৈ যাবনে? পত্নীৰ কথালৈ আওকাণ কৰি মানুহজন কামলৈ

নামটোতে লুকাই আছে বিপদত যি সহায় কৰে, গণেশ অৰ্থাৎ বিঘ্নদাতা। মুখত হাঁহি এটি লৈ মৌবৰষা কথাৰে বেমাৰত মাত নোহোৱা মানুহৰ মুখেৰেও মাত উলিয়াই বেমাৰৰ পঞ্চাশ শতাংশ ঠিক কৰি দিব পৰা সেই মানুহজন। পৰিপাটি পোছাকেৰে হাতত চিকিৎসকৰ বেগটোৰে ওখ-পাখ, তেজগোৰা চাহাবৰ দৰে সেই মানুহজন, নগাঁও চহৰত বৰ্তমানেও যাৰ নাম ক’লে যথেষ্ট সম্ভ্রমৰে, সন্মান আৰু শ্ৰদ্ধাৰে সোঁৱৰে। বৰ্তমানেও তেখেতৰ নামৰ উজ্বলতাৰে উজ্বলি আছে ঘৰখন। চিকিৎসক হিচাপে চহৰখনৰ খাটি খোৱা প্ৰতিজন মানুহৰে মনত শ্ৰদ্ধা আৰু মৰমেৰে সোমাই থকা এটি নাম ডাঃ গণেশ ফুকন।