ইচ্ছা নাছিল যদিও ৰাতিপুৱা পাঁচ বজাতে এলাৰ্ম লগাই থলো। কাইলৈ দেওবাৰ, সকলোৰে বন্ধ। মোৰো বন্ধ। পিছে ঘৰ চফা কৰিবলগীয়া আছে। সেয়েহে উঠিবই লাগিব।বাকী কেইদিন মিলাবই নোৱাৰোঁ। চাকৰি কৰো, ক’তনো সময় থাকে। তাতে আকৌ ঘৰৰপৰা ত্ৰিশ কিলোমিটাৰ আঁতৰৰ স্কুলত নিতৌ বাছেৰে অহা যোৱা কৰা হয়। ধেমালি নহয় দেই।মুখেৰে চাকৰি ওলাই যায় কেতিয়াবা। তথাপি গিৰীহঁতৰ লগতে সন্তান দুটাৰ ভৱিষ্যতৰ কথা চিন্তা কৰিয়েই চাকৰিটো কৰি আছোঁ। কিবা আংবাং সোপা ভাবি ভাবি কেতিয়ানো নিদ্ৰা দেৱীৰ কোলাত ঢলি পৰিলোঁ গমকে নাপালোঁ। ঘড়ীটোৱে বিপ বিপ কৰাত

হাতী, মাউত-ফান্দী আৰু হাতী চিকাৰৰ এক বিচিত্ৰ ৰোমাঞ্চকৰ পটভূমিত, এক অভিনৱ বিষয়বস্তুৰে ৰচিত এখন অগতানুগতিক উপন্যাস অমৰ বৰা ৰচিত ‘কাজলী’। উপন্যাসখনৰ নাম ভূমিকাত থকা এই কাজলী হৈছে এজনী হাতী। বন্যপ্ৰাণীৰ জীয়া জীৱনক কেন্দ্ৰ কৰি ৰচনা কৰা এই উপন্যাসখনৰ কাহিনীৰ গতিশীলতাই ‘কাজলী’ক নিশ্চয়কৈ এক অনন্য মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে।উপন্যাসখনৰ পাতে পাতে আছে কাজলী, নয়নমণি, পদ্মা, গদাধৰ, জয়মতী, বাহাদুৰ, কাৰ্তিক, চেনেহী আদি অনেক চতুষ্পদীৰ জীৱনৰ লগতে অধুনালুপ্ত হাতী চিকাৰ, হাতী পিলখানা আৰু তাত সংযুক্ত বটু, পেটুকণ আদি মাউত-ফান্দী-ঘাঁহীৰ হাঁহি-কান্দোনেৰে বিঢৌত জীৱনযাত্ৰা। সৰ্ব সাধাৰণ

শৰতৰ হিমশীতল বতাহজাকে বাৰে বাৰে দি থৈ যায় এৰি অহা দিনবোৰৰ স্মৃতি। স্মৃতিবোৰ শুকান সৰাপাত হোৱা হ’লে মৰহি শেষ হৈ গ’লহেঁতেন।কিন্তু ই বসন্তৰ নকুঁহিপাতৰ দৰে ঠন ধৰি উঠে। সিদিনা আছিল শৰতৰেই কোনোবা এটি দিন।বিয়া এখনত নীলাঞ্জনাৰ স’তে চিনাকি হৈছিলোঁ।চিনাকি,বন্ধুত্ব আৰু এদিন প্ৰেম। প্ৰায় পাঁচবছৰ প্ৰেমৰ বাত গা জুৰাই শৰতৰ কোনোবা এটি দিনতেই সমাজক সাক্ষী কৰি যুগ্ম জীৱনৰ পাতনি মেলিলোঁ।   ক্ৰমে  দিন বাগৰিল।পত্নীৰ ধৰ্ম পালন কৰাত তিলমানো ইফাল-সিফাল নকৰাকৈ  ঘৰখন নিয়াৰিকৈ চলাই নিলে।শহুৰ-শাহু আৰু দেওৰ-ননদৰে ভৰা ঘৰখনত সকলোকে মৰমৰ বান্ধোনেৰে বান্ধি তাই  হৈ পৰিল

​সূৰ্য্য অস্তমিত লুইতৰ বুকুত তেতিয়া হেজাৰ তৰঙ্গৰ খলকনি। শুকান বাঁহেৰে সজোৱা পার্কুপাইনবোৰে সগৌৰৱে নদীখনৰ বুকুত আশে-পাশে থিয় হৈ যেন ক’ব বিচাৰিছে – এয়া চোৱা বুঢ়া লুইতক ভেটিবলৈ আমাৰ নেৰানেপেৰা প্ৰয়াস। ভৰা নৈৰ প্ৰকাণ্ড প্ৰকাণ্ড ঢৌৱে  আমাৰ বুকুত খুন্দা মাৰি পাৰ পায়গৈ মানে শক্তি কমি যোৱাত গৰাখহনীয়াৰ প্ৰকোপ কিছু হলেও কমে। ​এতিয়া এই মুহূর্তত লুইতৰ জলধাৰা শান্ত, সমাহিত। ভাবিব পৰা নায়ায় এই গভীৰ পানীৰ বক্ষত জাহ গৈছিল কতজনৰ আশা-আকাঙ্ক্ষা, কাৰোবাৰ আশাৰ চাকি সমৰ্পিত হৈছিল এই লুইতৰ বুকুত। ডুবন্ত জাহাজখনত কতজনে কঢ়িয়াই

ক’ৰবাত কিবা এটা হ’ল। এটা বেলি হ’ব খোজা আত্মা খহি পৰিল। কিবা এটা নিস্তেজ হ’ব খোজা সতেজ ধৰফৰণিয়ে  আঁকুহী গ’ল ভিতৰখন… জীৱনত কেতিয়াও সংযোগ নঘটা সত্বাৰ বাবে  টোপনিবোৰ পলাল… বুকুত এটা প্ৰচণ্ড বা-মাৰলিৰ তাণ্ডৱ। সময়… আকুতি কৰিছোঁ তোমাক আহা, ধুই নিয়া মোৰ সমস্ত টোপনিহীন ৰাতি। তাৰ ঠাইত ৰুই দিয়া এজোপা শেৱালি। যি জীৱনে দিব আশা… ,ভৰসা.. আৰু জীয়াই থকাৰ বাসনা। জীৱন.. মোক মোৰ দৰে জীয়াবলৈ দিয়া  প্লিজ…  *******

(মে নৰ্ক চে বোল ৰহা হু) হে পাথৰ পূজোতা সকল!তোমালোকৰ যিহেতু জীৱিত মানুহৰ কথা শুনাৰ অভ্যাস নাই ,সেয়েহে মই মৰিও কৈ আছোঁ।জীৱিত অৱস্থাত তোমালোকে যাক চকু পাৰিও দেখিব নোৱাৰিছিলা, তেওঁৰ কিন্তু শৱৰ লগত সমদল কৰিও গৈছিলা। জীৱন ভৰ তোমালোকে যাক ঘৃণাৰ চকুৰে চাইছিলা,তেওঁৰ চিতাত চাকি জ্বলাবলৈও গৈছিলা।মৰালৈকে যাক এচলু পানী দি নাপাইছিলা, তেওঁৰ অস্থি গঙ্গালৈও লৈ গৈছিলা। তোমালোকে জীৱিত অৱস্থাত মানুহক তিৰস্কাৰ কৰা আৰু মৃতকক সৎকাৰ কৰা।সেয়েহে মৰিও নৰকৰ পৰায়েই  মই কৈ আছোঁ। কিন্তু মোৰনো কি দৰকাৰ পৰিছিল যে জীৱন কালত

‎আমাৰ প্ৰিয় বলাই দা সকলোৰে মাজত বুলা দা নামেৰে পৰিচিত।কাৰো হাতে-পাঁচে একোতে তেওঁ নাথাকে। যিটো ফ্লেটত তেওঁ থাকে তাৰ তলতে তেওঁৰ এখন সৰু দোকান আছে।তেওঁ সদায় সোনকালে দোকানখন খোলে।সেই ফ্লেটৰে এদল উদণ্ড ল’ৰাই সদায় ৰাতিপুৱা দোকানৰ সন্মুখৰ ৰাস্তাত ক্ৰিকেট খেলা আৰম্ভ কৰে। প্ৰায়েই বল বুলা দাৰ দোকানৰ ভিতৰত সোমায়। স্বাভাৱিকতেই এই ঘটনাত তেওঁৰ বৰ খং উঠে আৰু তেওঁ ল’ৰাবোৰক তাত খেলিবলৈ মানা কৰে। কিন্তু ক’ত আৰু তেওঁৰ কথা শুনিব ল’ৰাহঁতে, সিহঁতে তাতেই খেলি থাকে। এইবোৰ দেখি কাকো একো ক’ব নোৱাৰি

জীৱন প্ৰবাহৰ বিলুপ্ত চেতনাত  জাগ্ৰত হোৱা  বাসনাবোৰ এটা সময়ত শুই পৰে নিঃপালি দি  নৈৰাশ্যই আবৰি ধৰা অস্তিত্বৰ বাসনাত জন্ম লয় এজাক উৰনীয়া জীয়া ৰং বিৰঙেৰে উদ্ভাসিত হয় সাতৰঙৰ সপোন অঙ্কুৰিত হয় অতীত আৰু বৰ্তমানৰ ছবি পঙ্কিলতা আৰু কদৰ্যময় পৰিবেশত ৷ প্ৰতিটো ক্ষণত দোদুল্যমান বাস্তৱে সোঁৱৰায় মোৰ একাকীত্ব কিমান নিঃসহায় মই ভাসমান তৃনকুটা যেন বিশাল সাগৰত  নাই লক্ষ্য নাই কোনো গন্তব্যস্হান ৷ সপোনৰ তামিঘৰৰ বেৰৰ জোলোঙাৰে দৃষ্টিগোচৰ হয় অজানা অদুৰ ভবিষ্যত। বাস্তৱতাৰ থুনপাকত উৱলি যোৱা বাৰিষাৰ সজল বৃষ্টি ধাৰাত উদ্ভাসিত হয় 

হৰকান্ত  মৌজাদাৰ এজন নেতৃস্থানীয় ব্যক্তি হ’লেও তেওঁৰ কাৰ্যকলাপ বোৰ সকলো মানুহৰ সহ্য নহয়। তেওঁৰ এটা বদগুণ আছিল মানুহক তৎক্ষণাৎ গালি-গালাজ পাৰি মনত অসহনীয় যন্ত্ৰনা দিবলৈ দ্বিধাবোধ নকৰিছিল।স্থান কাল পাত্ৰ বিচাৰ কৰিব নোৱাৰে। ওলোটাই তেওঁক তিৰস্কাৰ কৰিলেও তেওঁ সুৰসুৰীয়া হয়।লাজ কি বস্তু তেওঁ বুজিবলৈ চেষ্টা নকৰে। তেওঁ নিজৰ ল’ৰা ছোৱালীৰ সমান মেধাবী ছাত্ৰ ছাত্ৰী অঞ্চলটোত নাই বুলি ফিতাহি মাৰি ফুৰে।তেনে জহমাৰি ফুৰিলে কাৰ্যক্ষেত্ৰত লাজ পাব বুলি বিবেচনা নকৰে।পৰীক্ষাৰ ফলাফলত তিনিওটা সন্তানেই তৃতীয় স্থান পাই উৰ্ত্তীণ হ’ল যদিও তেওঁ টিঙৰ পৰা নমা

সৰুতে মাঘ বিহু বুলি কলে বহুত দিনৰ আগৰেপৰাই ৰঙত মতলীয়া হৈ থাকো। সেই সময়ত বস্তুৰ অভাৱ নাছিল। নামঘৰত সকলোৱে লগলাগি ভোজৰ আয়োজন কৰে।আমি লৰাছোৱালী বোৰে ঘৰে ঘৰে বাচন বৰ্তন, হেতা আদি সংগ্ৰহ কৰি ফুৰো। সেইবোৰ আনি নামঘৰত থকা ডাঙৰ সকলক চমজাই দিওঁহি।আমি কাৰ ঘৰৰ পৰা কি আনিছো, সকলো কাগজত লিখি ৰাখো। তেতিয়া আমি সেই বিহুৰ তাৎপৰ্য সিমান বুজি পোৱা নাছিলো। বস্তুবোৰ গোটাই ফুৰোতে পিঠাপনা ঘৰে ঘৰে খাই ফুৰো। মুঠতে ভোগালীৰ ভোগকহে চিনি পাইছিলো। বিহু ৰচনা লিখোতে, বিহু আমাৰ জাতীয় উৎসৱ