“হে-ৰি আপুনিনো ইমানকৈ কি চিন্তা কৰিছে ?”   “চিন্তা , কিনো চিন্তা কৰা দেখিলা তুমি ?”   “হে-ৰি, আপুনি মোৰ পৰা লুকুৱাব নালাগে।মই সকলো বুজি পাওঁ।”   “হে-ৰা ,চাওঁতে চাওঁতে আমি ঘৰৰ পৰা ওলাই অহা আজি এবছৰেই হ’ল।তথাপি কিন্তু সিহঁতে এবাৰো আমাৰ খবৰ এটাকে নল’লে।নাতিকেইটালৈ আজি বৰ মনত পৰিছে অ’।জানা,সিহঁতক এবাৰ চাবলৈ মোৰ মনটোৱে যে হাহাকাৰ কৰি উঠিছে।”   “হে-ৰি আপুনি নিজৰ স্বাস্থ্যটোৰ কথা  নাভাবে কিয়?এই বয়সত বৰকৈ চিন্তা কৰি নিজকে মনোকষ্ট নিদিবচোন। তাতে আপোনাৰ স্বাস্থ্যটোও বৰ ভাল নহয়।” “এৰা,তুমি

অসম মেঘালয়ৰ সীমান্তত অৱস্থিত তাৰালাংছ। হামৰেণৰপৰা অলপ যাব লাগে। সেই ঠাইতে  অৰণ্যৰ মাজত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল এটা আটকধুনীয়া আৱৰ্ত ভৱন। বন্ধু আৰু সেই সময়ৰ কাৰ্বি আংলং স্বায়ত্ব পৰিষদৰ কাৰ্যবাহী  সদস্য (EM PWD,Karbi Anglong Autonomous Council) ৰবি কুমাৰ ফাঞ্চোৱে দহ  দিন মানৰ আগতে খবৰ দিলে যে তেওঁৰ বিভাগৰদ্বাৰা নতুনকৈ নিৰ্মাণ কৰা এই আৱৰ্ত ভৱনৰ উদ্ঘাটনৰ দিনা মই তাত উপস্থিত থাকিব লাগে।সেই সময়ত কাৰ্বি আংলং জিলাখনত সাংবাদিকৰ সংখ্যা নিচেই তাকৰ, এজন বা দুজন মানুহহে আছিল।তেওঁলোকো ডিফুত হে থাকিছিল। হামৰেণ মহকুমাত এজনো  সাংবাদিক

“বিনি, অই বিনি! উফ, ইমান খৰকৈ গৈছ কিয়? অই বিনি, ৰ’হ্ বুলিছো ৰ’হ্।” “মোৰ এতিয়া ৰ’বলৈ সময় নাই। মোৰ পিছে পিছে আহি নাথাকিবি। কাম সামৰি মই ঠিক সময়তে আহি ঘৰ পামহি।” “উফ, কি পাগলী ছোৱালী এইজনী”,  ঘন ঘনকৈ উশাহ লবলগীয়া হৈছিল মিতুৱে। তাইৰ পিছে পিছে খৰধৰকৈ আহি আহি এঠাইত ৰৈ গ’ল। বহু আগলৈ গৈ গৈ এটা সময়ত ৰাস্তাৰ সোঁফালে ঘূৰি নেদেখা হৈ গ’ল বিনিৰ নীলা ৰঙৰ ফ্ৰকটো। “এতিয়া ম‌ই কি কৰিম? ঘৰলৈ গৈ যদি মাক বিনি ক’লৈ গৈছে নাজানো বুলি

“কিতাপ নথকা জাতিক  গামোচাই বচাব নোৱাৰে ”                                        __জুবিন গাৰ্গ__ জয় জয়তে সম্পাদকীয়ৰ বুলনি চ’ৰাতে অসমবাসীৰ হিয়াৰ আমঠু , প্ৰাণৰ শিল্পী জুবিন গাৰ্গৰ অকাল মৃত্যুত  “শব্দ চিত্ৰ জীৱনৰ ক’লাজ” সাহিত্য চৰ্চা গ্ৰুপৰ তৰফৰ পৰা একাঁজলি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি অৰ্পণ কৰিলোঁ। “শব্দচিত্ৰ জীৱন জিজ্ঞাসা” ই-আলোচনীৰ সম্পাদিকা হিচাপে সম্পাদকীয় কলমৰ প্ৰাৰম্ভতে গোটৰ শ্ৰদ্ধাৰ মুখ্য প্ৰশাসক,প্ৰশাসকবৃন্দৰ লগতে সমূহ সন্মানীয় সদস্য/সদস্যাক শ্ৰদ্ধা নিবেদিছোঁ। এই সংখ্যাৰ ই-আলোচনীখনৰ বাবে আমাক যোগ্য বিবেচিত কৰি আলোচনীখন সম্পাদনাৰ দায়িত্ব আমাক  দিয়া বাবে গোটৰ মুখ্য প্ৰশাসক শ্ৰদ্ধাৰ অৰবিন্দ গোস্বামী ডাঙৰীয়া প্ৰমুখ্যে সন্মানীয় সতীৰ্থবৃন্দক

ঋতু আহে ঋতু যায়।বছৰটোৰ অন্তৰ্গত প্ৰতিটো ঋতুৱে আমাৰ মনলৈ ন-উদ্যম,ন-উন্মাদনা কঢ়িয়াই আনে।এই ঋতুসমূহৰ ভিতৰত দুটি ঋতুৱে আমাৰ ওপৰত অধিক ক্ৰিয়া কৰে।সেইবাবেই এই ঋতু দুটিৰ এটিক আমি ঋতুৰাজ আৰু আনটোক ঋতুৰাণী বুলি অভিহিত কৰো।বছৰটোৰ প্ৰাৰম্ভতে বসন্তই যিদৰে মনলৈ এক সুকীয়া ভাৱ কঢ়িয়ায়, সেইদৰে শৰতে অনা সুগন্ধিত বতাহজাকে কঢ়িয়াই আনে সেউজ কোমল কুসুমৰ লালিত্য।গ্ৰীষ্মৰ উষ্ণতাই ডেই পুৰি নিয়া শৰীৰক শৰতৰ সুগন্ধিত মলয়া,শেৱালি,বকুলৰ পৰশ আৰু কঁহুৱাৰ শুভ্ৰতাই মনলৈ প্ৰশান্তি আনে।জলাশয়ৰ নিৰ্মল স্ফটিক ধাৰা আৰু সুনীল গগণত উৰি থকা শুভ্ৰ কপহুৱা মেঘে মনত ন-শিহৰণ

আমি ব্ৰত পালন কৰিলে বা উপবাসে থাকিলে শৰীৰৰ  বৰ উপকাৰ হয়। উপবাস মানে দিনটো নোখোৱাকৈ থকা। কিছুমানে ৰাতিহে নোখোৱাকৈ থাকে।কিছুমানে সম্পূৰ্ণ এদিন একো নোখোৱাকৈ থাকে।পিছে অলপ পানী খাব লাগে।চল্লিশ বছৰৰ ওপৰৰ লোকসকলে সপ্তাহত এদিন অন্ততঃ ব্ৰত পালনেৰে পৌষ্টিক তন্ত্ৰক জিৰণি দিয়া ভাল। আমাৰ শৰীৰটো কিছুমান ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ কোষেৰে গঠিত।এই কোষবোৰৰ ভিতৰত সকলো কামেই সুন্দৰকৈ স্বতন্ত্ৰভাৱে চলি থাকে।ইয়াত কাম চলাবৰ বাবে শক্তিৰ আধাৰ হিচাবে আছে মাইট’কন্দ্ৰিয়া বুলি এবিধ ক্ষুদ্ৰ অংগাণু ।আমি খোৱা খাদ্যবস্তুবোৰৰ লাগতিয়ালখিনি শোষিত হৈ ক্ষুদ্ৰান্তৰ পৰা প্ৰতিটো কোষলৈ যায়গৈ।তাৰ

“মা, তই এইখিনিতে ৰ, পূজাথলীত দেখিছনে কিমান ভিৰ।তই সোমাব নোৱাৰিবি।তাতে বৰষুণো দি আছে, তই যাব নালাগে।ময়ে তোৰ আৰু ঘৰখনৰ মঙ্গল কামনা কৰি চাকি এগছি দি আহো।” কথাকেইটা কৈ সি অলপো পলম নকৰি ভিৰৰ মাজত সোমাই পৰিল।কিনকিনীয়া বৰষুণে ইতিমধ্যে মূষলধাৰৰ ৰূপ ল’লে। তেওঁ ৰৈ থকা দোকানখনত মানুহৰ ভিৰ। সকলোৱে বৰষুণৰপৰা নিজকে বচোৱাৰ বৃথা চেষ্টা কৰিছে।  এসময়ত বৰষুণ শাম কাটিলে।ৰৈ থকা মানুহবিলাক খৰধৰকৈ দোকানৰপৰা ওলাই ঘৰমুৱা হ’ল।এতিয়াহে যেন তেওঁ ভালকৈ উশাহ ল’ব পাৰিছে।ইফালে সিফালে কেউফালে চালে তেওঁ, জানোছা পুতেকক দেখা পায়। ক’তো

কৰম পৰৱ হৈছে চাহ-শ্ৰমিকসকলৰ অন্যতম কৃষিভিত্তিক উৎসৱ। এই উৎসৱৰ অন্তৰ্নিহিত উদ্দেশ্য নি:সন্দেহে বৃক্ষপূজা। ভাদ মাহৰ শুক্লা একাদশীত আয়োজন কৰা এই কৰম পূজাৰ অন্যতম আকৰ্ষণ হৈছে এই উপলক্ষে পৰিবেশন কৰা ঝুমুৰ নৃত্য-গীত। সেয়ে ভাদ মাহ সোমোৱাৰ লগে লগে চাহ-শ্ৰমিকসকলৰ ‘ উড়ল মন থিৰ নাহি।’ গতিকে সকলোৱে এই নৃত্য-গীতত ভাগ লয়। পূজাৰ তিনি, পাঁচ বা সাত দিনৰ আগতে উপবাসে থকা গাভৰুসকলে গা-পা ধুই নদীৰ ঘাটত ঢোল,তাল,বাঁহী আদি বজাই ধূপ-ধুনা জ্বলাই আৰতি কৰি নতুন কুলা বা পাচিত এটাত সকলোৱে একো আঁজলিকৈ বালি ভৰায়

প্ৰতি শৰতৰ প্ৰভাতী ফুলে ক’ব তোমাকেই মোৰ কথা প্ৰতি মেঘালী নিশা জোনে ক’ব তোমাকেই মোৰ বেথা  যদিও প্ৰকৃতিগতভাৱে কঁহুৱাৰ লগতে শেৱালিও ফুলিলে তথাপি এইবাৰ যেন শৰৎ বিষণ্ণ। এতিয়া শৰৎ যাবৰেই হ’ল।তথাপি একোতে আনন্দ দিব নোৱাৰিলে। এইবাৰ কাতি বিহুৰ ৰঙালী ৰূপ দীপাৱলীৰ চকু চাট মাৰি ধৰা পোহৰ আৰু কাণ তাল মৰা শব্দৰ ঠাইত  দেখিলোঁ কঙাল কাতি বিহু আৰু আন্ধাৰৰ দীপান্বিতা। তুমি কোৱাৰ দৰে ‘এন্ধাৰো সঁচা মোৰ  বহুত দিনৰে আপোন’ বুলি প্ৰমাণ কৰি দিলে। বোধহয় জুবিন গাৰ্গ আছিল এই শতিকাৰ শ্ৰেষ্ঠ ট্ৰেজিক চৰিত্ৰ যাৰ

‘কি কৰি আছা নো,ইমান যে নিশ্চুপ……! ………. “নোকোৱা একো ?” ………. “অভিমান নে কিবা !” ……… সন্ধিয়াৰ নিত্যকৰ্মৰ পিছতেই চাহ কাপ খাই আজৰি হৈ মোবাইলটো চোৱা অভ্যাস।বিভাগীয় কৰ্তৃপক্ষই পঠোৱা  কিছুমান বাৰ্তাৰপৰা পিছদিনাৰ কাৰ্যসূচীৰ বাবে সাজু হ’বলৈ সুবিধা হয়।  Whats  App টো অন কৰা লগে লগে এটি বিশেষ নাম্বাৰৰ পৰা অহা বাৰ্তাকেইটা চাই উত্তৰ নিদিয়াকৈ বহি আছে ৰাগিনী।বিৰক্তিত ক’বলৈ  থকাখিনিও  লিখিবলৈ মন যোৱা নাই ।  “জানা নদী পাৰৰ তোমাৰ প্ৰিয় ঠাইকণত আজি বহু সময় কটালো।ধূলিয়ৰী আবেলি,কি যে মায়াময় পৰিবেশ।সেউজীয়া বিৰিখজোপা এতিয়া